Bron: Stephen Sefton 
op TelesurTV 13 augustus 2019 ~~~ 
Een supporter van Nicaragua’s president Daniel Ortega neemt deel aan een manifestatie ter gelegenheid van het 40-jarig jubileum van de Sandinista-revolutie in Managua | Foto: Reuters

Stephen Sefton, 13 Augustus 2019

Er is in Noord-Amerika en Europa altijd een opmerkelijke neokoloniale zienswijze geweest van linkse groepen en individuen, die zich bereidwillig hebben laten misleiden door zogenaamd liberale of progressieve nieuwsmedia.

Progressieven in Europa en Noord-Amerika die de Sandinista-regering van Nicaragua bekritiseren, negeren consequent in hun versie van de gebeurtenissen in 2018, het extreme, sadistische geweld en de economische tegenspoed, dat de Nicaraguaanse bevolking wordt opgelegd door de door de VS ondersteunde politieke oppositie van het land. De aantoonbare feiten van de mislukte poging om president Ortega omver te werpen, zijn keihard in tegenspraak met de regelrechte leugens en verkeerde voorstellingen die worden gepromoot door de buitenlandse aanhangers van de Nicaraguaanse oppositie.

Bijgevolg worden westerse progressieven die tegen de regering van president Ortega zijn, geconfronteerd met verschillende hardnekkige dilemma’s, omdat het hen niet lukt afstand te nemen van de rechtse door de VS beheerde en gesteunde politieke oppositie van het land, en het feit onderdrukken dat de centrumrechtse MRS-partij, wiens propaganda ze promoten, lobbyde voor steun van extreemrechtse Amerikaanse congresleden Marco Rubio en Ileana Ros Lehtinen.

In Ierland is de laatste truc van progressieven om hun associatie met de rechtsen van Nicaragua te verdoezelen, om de sinds lang in vergetelheid geraakte Ierse Nicaragua Solidarity Group nieuw leven in te blazen.

Noot: Ook in Nederland zijn solidariteitsgroepen van weleer zoals Stichting Nicaragua Komitee Haarlem (SNKH) en Utrecht-Leon (niet te verwarren met Stichting JCLN) weer nieuw leven ingeblazen en dienen, samen met de in 2018 opgerichte zgn ‘solidariteitsgroepen’ SOS-Nicaragua-Hollanda, Nicaragua-Karavaan, Lleca Teatro en Nicas-en-Hollanda bedrieglijk de belangen van de rechtse elite in Nicaragua en het agressieve neo-liberale bondgenootschap van de VS, Canada, Australie, de Limagroep en de Nato. Al deze groepen komen periodiek als ‘Steungroep Nicaragua’ bij elkaar en hebben een gezamelijke nica_nieuwsbrief.

Zo’n ‘solidariteits-label’, herinnert aan de valse, door de VS aangedreven, anti-monster beeldspraak die bekend is van de NAVO-regering en media-propaganda tegen, onder andere, Syrië en Venezuela, in plaats van anti-imperialistische steun voor regeringen en volkeren die zich verzetten tegen de VS en aanverwante nationale sancties en interventiedreigingen.

Deze politieke afstemming maakt het aanvankelijke dilemma waarmee Westerse aanhangers van de Nicaraguaanse oppositie worden geconfronteerd, onmiddellijk groter. Hun hergebruik van leugens en verkeerde voorstellingen die worden gepromoot door de rechtse oppositie van Nicaragua, wordt verder blootgelegd door de onmogelijkheid om solidariteit in Nicaragua te tonen zonder dat zij banden hebben met diezelfde Amerikaanse rechtse vleugel. In wezen komt hun dilemma voort uit klasse-loyaliteit die hen op natuurlijke wijze ertoe brengt hun klasse-tegenhangers in Nicaragua te ondersteunen: niet-representatieve NGO-managers, marginale nep-revolutionairen, sociaal-democratische minderheidspolitici en de bijbehorende media.

In Nicaragua is er geen geloofwaardige linkse oppositie tegen de regering Sandinista van president Ortega buiten het Sandinista Front for National Liberation (FSLN). Uit het onderzoek van de gezaghebbende M&R opiniepeilingen van mei van dit jaar bleek dat de belangrijkste politieke oppositiepartijen, die allemaal rechts zijn, samen hetzelfde niveau van nationale steun hebben dat ze consequent hadden tussen 2011 en 2018, namelijk minder dan 10%. Er bestaat geen politieke linkse vleugel met aanzienlijke steun. Noord-Amerikaanse en Europese progressieven erkennen dit impliciet en beweren dat zij, bij afwezigheid van een representatieve linkse politieke partij, zogenaamd progressieve sociale bewegingen steunen die tegen de regering zijn. Maar een blik op de rol van die sociale bewegingen in de mislukte staatsgreep van vorig jaar onthult dat ze geen aanspraak hebben op een progressief programma met meerderheidssteun.

De belangrijkste deelnemers aan de mislukte poging tot staatsgreep waren: de door de Amerikaanse regering gesteunde de Sandinista-vernieuwingsbeweging, samen met ex-Sandinista-bondgenoten zoals Monica Baltodano en haar kring; de meest reactionaire bisschoppen van de katholieke kerk; de belangrijkste particuliere werkgeversorganisatie COSEP; Door de VS en de EU gefinancierde NGO’s; de door het buitenland gefinancierde Anti-kanaalbeweging en de extreemrechtse Ciudadanos por la Libertad politieke partij, evenals individuele lokale politici, burgemeesters van de andere rechtse politieke partijen. De poging tot staatsgreep werd op krachtige wijze ondersteund door de door de Amerikaanse overheid gefinancierde media-oligarch Carlos Fernando Chamorro en andere gelijkgezinde rechtse media.

Gezien de ongekende psychologische oorlogsvoering, steunde een groot aantal Nicaraguaanse studenten in eerste instantie begrijpelijkerwijs de staatsgreep. Maar de grote meerderheid van openbare universiteitsstudenten realiseerde zich binnen een paar weken dat de poging tot staatsgreep in feite een klassenoorlog tegen hen en hun families was. Dat werd heel duidelijk gemaakt toen Piero Coen, de rijkste bedrijfsleider van Nicaragua, op zaterdag 21 april 2018 publiekelijk zijn steun betuigde en demonstranten aanspoorde hun gewelddadige protesten voort te zetten.

De klassenaanval op studenten met lage inkomens en hun families werd intensiever met de gewelddadige, criminele bezetting van de UNAN en UPOLI, universiteiten die studenten uit gezinnen met lage inkomens dienen terwijl privé-universiteiten onaangeroerd bleven, en door de moordpoging van de oppositie op studentenleider Leonel Morales omdat hij tegen de staatsgreeppoging was. De meeste particuliere universitaire studenten steunden het oppositiegeweld op armlengte afstand, zolang ze niet rechtstreeks werden getroffen. Evenzo werkten feministische oppositieleiders van de oppositie, met vrijwel geen sociale basis, openlijk samen met de meest reactionaire anti-abortus katholieke bisschoppen, met de rijke particuliere zakelijke leiders van COSEP en met bekende rechtse politici.

Aan de andere kant omvatten vrouwen die zich verzetten tegen de poging tot staatsgreep het enorme massale lidmaatschap van vrouwen in de vakbonden van het land, coöperatieve bewegingen en organisaties van de populaire economie. Vrouwen vertegenwoordigen nu ongeveer 45% van alle coöperatieve leden (112.000 van de 253.000 in 2014), vergeleken met slechts 26% in 2006. Dit en vergelijkbare feiten, zoals Nicaragua’s toonaangevende wereldwijde voorbeeld in de politieke vertegenwoordiging van vrouwen of de halvering van moedersterfte sinds 2006, getuigen van de ongekende vooruitgang van vrouwen in Nicaragua sinds 2006, een proces geleid door de FSLN, met name door vice-president Rosario Murillo. Die vooruitgang is in tegenspraak met aanvallen op de regering door niet-representatieve feministische NGO-leiders, waaronder begunstigden van Amerikaanse overheidsfinanciering zoals Sofia Montenegro en Violeta Granera, en andere marginale figuren, zoals Sandra Ramos of Azahalea Solis.

Na de gewelddadige gebeurtenissen van 18 april-23 april, waarbij goed georganiseerde, extreem gewelddadige gewapende oppositieaanvallen in ten minste tien belangrijke steden en dorpen, waaronder Managua, Masaya, Leon, Granada, Jinotepe, Diriamba, Estelí en Bluefields, plaatsvonden, werd het verzet tegen de poging omverwerping van de overheid snel sterker.

Het omvatte alle belangrijke vakbonden; alle belangrijke coöperatieve organisaties; alle belangrijke organisaties die het midden- en kleinbedrijf vertegenwoordigen; de landelijke vereniging van plattelandsarbeiders die lid is van Via Campesina; de vakbond van de belangrijkste studenten en ook de Senior Citizens Union. Aan de Caribische kust steunden de meeste inheemse en afrodescendant organisaties de overheid. Die realiteit versterkt verder het dilemma waarmee buitenlandse progressieven geconfronteerd worden in tegenstelling tot de Sandinista-regering van Nicaragua, omdat het absoluut duidelijk maakt dat de klassenoorlog is belichaamd in de mislukte poging tot staatsgreep van 2018.

Ex-Sandinisten zoals Henry Ruiz en Monica Baltodano hebben openlijk een bondgenootschap gesloten met de particuliere grootbedrijven van COSEP, met de meest reactionaire katholieke bisschoppen, met door de VS gefinancierde volmachten zoals Felix Maradiaga, Juan Sebastian Chamorro en Sofia Montenegro, samen met een groot aantal andere buitenlandse overheden gefinancierde cijfers, waaronder CENIDH’s Vilma Nuñez. Monica Baltodano was zelf vertegenwoordiger van de centrumrechtse Sandinista-vernieuwingsbeweging van 2007 tot 2011 en stemde consequent met de rechtse politieke partijen van Nicaragua in de Nationale Vergadering.

Meer recent hebben zij en haar dochter Monica López de anti-kanaalbeweging verdedigd, die een beperkte landelijke basis heeft in de centrale zuidelijke landbouwregio van Nicaragua en het meest wordt geassocieerd met Francisca Ramirez, een landeigenaar en zakenvrouw uit Nueva Guinea die zich bedriegelijk als een simpele Campesina voordoet. Ze werken al jaren nauw samen met de rechtsen van Nicaragua, bijvoorbeeld met de rechtse media-eigenaar en voormalig presidentskandidaat Fabio Gadea.

Geen van deze zogenaamde leiders van het maatschappelijk middenveld veroordeelde het geweld van hun militante aanhangers en de betaalde misdadigertjes op de vele barricades en wegversperringen die deels waren opgezet om het economische leven van het land te proberen te verlammen en deels om gewone mensen te terroriseren.

Integendeel, ze moedigden het aan en onderdrukten de waarheid van incidenten zoals het bloedbad van vier politieagenten en een schoolleraar in El Morrito op 12 juli 2018 uitgevoerd door militanten van Anti Canal Movement die wegversperringen opereerden onder leiding van Medardo Mairena. De CENIDH-activisten van Vilma Nuñez vielen gewelddadig de UNAN-campus binnen en zonden voortdurend systematische leugens uit die de politie en veiligheidstroepen beschuldigden van extreem ernstige misdaden die nu categorisch zijn bewezen door de oppositie, bijvoorbeeld de familie die notoir werd verbrand in het Carlos Marx-district van Managua op 16 juni 2018.

Dit alles betekent dat mensen in Nederland of ergens anders in Noord-Amerika en Europa die solidariteit uiten met de politieke oppositie tegen president Daniel Ortega, organisaties en individuen ondersteunen die zijn verbonden met extreemrechtse politici, met kapitalistische bedrijfsleiders, met lokaal door de VS gefinancierde NGO-huurlingen en met de meest reactionaire vertegenwoordigers van de hiërarchie van de katholieke kerk.

Er is geen andere politieke oppositie, noch bij de sociale bewegingen van Nicaragua, noch bij de politieke organisaties. De enquêteresultaten van M&R mei 2019 bevestigen categorisch het gebrek aan publieke steun voor de oppositie van Nicaragua. Zelfs in september 2018 wilde slechts 28% van de mensen in Nicaragua doorgaan met protesten via barricades en wegversperringen. Tegen mei 2019 was dat cijfer gedaald tot 10%, waarbij 32% van de mensen in Nicaragua zich verzette tegen president Ortega en 59% hem en zijn regering steunde.

De dilemma’s waarmee westerse tegenstanders van de Sandinista-regering van president Ortega worden geconfronteerd, hebben hen geleid tot volledig demente cognitieve dissonantie. Vooruitstrevende buitenlandse tegenstanders van president Ortega zeggen tegelijkertijd dat ze zich verzetten tegen Amerikaanse interventie terwijl ze een Nicaraguaanse oppositie steunen die in feite oproept tot interventie en sancties van de VS. Ze beweren anti-imperialistisch te zijn en tegelijkertijd expliciete steun voor de FSLN-regering van Nicaragua tegen te spreken van het belangrijkste anti-imperialistische massapolitieke front in Latijns-Amerika en het Caribisch gebied, het Sao Paulo Forum. Ze beweren democratisch te zijn terwijl ze opzettelijk de overvloedige informatie weglaten en ontkennen die in Nicaragua beschikbaar is. Informatie die het grote publiek in Noord-Amerika en Europa een getrouw beeld kan geven waarin de meerderheid steun van president Ortega kan worden verklaard.

Deze houding en gedrag zijn niets nieuws. Er is in Noord-Amerika en Europa altijd een opmerkelijke neokoloniale zienswijze geweest van linkse groepen en individuen, die zich bereidwillig hebben laten misleiden door zogenaamd liberale of progressieve nieuwsmedia en oneerlijke NGO’s zoals Amnesty International. Maar gedurende de laatste dertig jaar zijn dezelfde leugens en psy-oorlogsvoering-motieven voortdurend herhaald tot het punt dat er geen excuus meer is om er weer voor te vallen. Zoals in het geval van Venezuela, Syrië of Iran, bekritiseren de meeste westerse progressieven gemakkelijk de meerderheid van regeringen en wereldse bewegingenIerland, die hun nationale soevereiniteit legitiem verdedigen. Nicaragua is weer een voorbeeld van dit soort neokoloniale onrecht dat wordt gepromoot door westerse progressieven die samenspannen met hetzelfde imperialistische beleid dat ze ten onrechte beweren te verzetten.

Stephen Sefton, Tortilla con Sal, 12 augustus 2018

Kathryn Albrecht, coordinatrice van een 80er jaren Nicaragua soldariteits-groep en jarenlang columniste, is recentelijk in Nicaragua geweest, en heeft er onderzoek naar de situatie, m.n. tijdens de staatsgreeppoging in april 2018. Zij schreef er over in 4 delen, mei-juni 2019. Haar publicaties (samengebundeld in een herpublicatie op NicaNotes ) zijn interessant en bieden een heel ander beeld dan de neo-koloniale ‘linksen’ ons willen doen geloven.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *