Door Raúl Antonio Capote, c
ubaenresumen 23 september 2026 [ES],
resumen-english 24 september 2026 [EN] ~~~
De Amerikaanse regering moge dan wel blijven liegen vanaf het VN-podium, maar het vrije Cuba zal blijven bestaan
Het feit dat een leugen duizend keer wordt herhaald, maakt hem nog niet waar; president Trump noemde Cuba vanaf het VN-podium „een volslagen mislukte staat”.
Toen hij die woorden uitsprak, stonden de Cubaanse diplomaten op en liepen de zaal uit. Het was niet nodig om hem te weerleggen; het weglopen als zodanig was het meest veelzeggende antwoord.
Het was geen diplomatieke onbeleefdheid, maar veeleer de fundamentele waardigheid van een soeverein land in het aangezicht van laster.
Wie is werkelijk verantwoordelijk voor de situatie waarmee het eiland wordt geconfronteerd? Het antwoord ligt niet in Havana; het ligt in Washington. Trump gaf het zelf toe: „Ik denk niet dat we nog meer druk op hen kunnen uitoefenen, tenzij we er binnenvallen en de boel vernietigen.”
Die uitspraak was geen beleidsverklaring; het is een bekentenis, waarmee wordt erkend dat het niet de bedoeling van de Verenigde Staten is om „het Cubaanse volk te helpen”, maar om de Caribische natie te „vernietigen”.
Van 1962 tot nu hebben meer dan zes decennia van economische blokkade de wurggreep op het eiland geen moment versoepeld. De afgelopen maanden heeft de huidige VS-regering die greep zelfs nog verder aangescherpt.
Laten we eens kijken wat de agenda van de economische oorlog voor 2026 inhoudt: op 29 januari ondertekende Trump een uitvoeringsbesluit waarin hij invoerheffingen oplegde aan landen die brandstof aan Cuba verkopen en waarin hij dit bestempelde als een „bedreiging voor de nationale veiligheid“.
Wat was het resultaat? Meer dan 60% van het land zat tijdens de piekuren in het donker, medische apparatuur in ziekenhuizen werkte niet meer en 100.000 patiënten – waaronder 12.000 kinderen – stonden op wachtlijsten voor operaties zonder dat er een datum was vastgesteld.
Elke dag sterven er patiënten aan kanker, waarbij het overlevingspercentage is gedaald van 85% naar 65% om een reden die pijnlijk eenvoudig is: er is een tekort aan medicijnen, er is geen apparatuur en er is geen brandstof.
Op 1 mei werden met Executive Order 14404 de sancties uitgebreid en gericht op het financiële, mijnbouw- en energiecentrum van het grootste eiland van de Antillen. Er volgden meer maatregelen: op 23 juni werden vijf entiteiten en één persoon op de zwarte lijst geplaatst; op 2 september werden sancties opgelegd aan de Internationale Financiële Bank en een olie-importbedrijf.
Achter elke lijst schuilt een stukje van het leven van de Cubanen dat is gestolen. De cijfers zijn kil, maar het verhaal dat ze vertellen is aangrijpend.
Volgens het rapport dat het eiland in oktober aan de VN zelf zal voorleggen, heeft de blokkade alleen al tussen maart 2025 en februari 2026 verliezen veroorzaakt van in totaal 8.083 miljoen dollar – 7% meer dan het jaar daarvoor.
De cumulatieve schade bedraagt 178,7 miljard dollar. Gecorrigeerd voor de herwaardering van goud ten opzichte van de dollar, loopt dit cijfer op tot 3,89 biljoen; zonder de blokkade zou het BBP van Cuba in 2025 met 10,8% zijn gegroeid. Dit is geen economische „mislukking”: het is welvaart die systematisch wordt tegengehouden.
De energiecrisis is het meest schrijnend: een brandstoftekort van 2,67 miljoen ton, een verlies van 1.400 megawatt aan beschikbaar vermogen en 983 gigawattuur minder opgewekte energie uit diesel en stookolie. Van de 15 thermische centrales kunnen er 11 hun normale onderhoudscyclus niet doorlopen.
Dat is de waarheid achter de „volkomen mislukte staat“ waar Trump in zijn toespraak naar verwees: niet het falen van een systeem, maar het „succes“ van een supermacht die alle middelen inzet die haar ter beschikking staan om te voorkomen dat een klein land normaal functioneert.
De president van het noordelijke land beweert dat Cuba een „toevluchtsoord is voor vijandige buitenlandse krachten die de Verenigde Staten bedreigen“. Hij beweert dat er een diepgewortelde Russische en Chinese militaire aanwezigheid op het eiland is.
Het bewijs? Niets – geen enkel stukje – geen satellietbeelden, geen inlichtingenrapporten, geen bevestiging van VN-waarnemers. Niets. Alleen het woord van de beul op het VN-podium.
Een woord dat dient om nieuwe legitimiteit te verlenen aan een economische oorlog die al meer dan 60 jaar duurt.
Wat doet Cuba ondertussen? Het voert „ingrijpende transformaties“ door in zijn economie. Het is niet de „mislukking“ die Trump voorhoudt, maar juist de veerkracht van een systeem dat extreme druk het hoofd biedt.
Terwijl de Verenigde Staten proberen elke druppel olie af te snijden, herstructureert het eiland zijn economie, stimuleert het de particuliere sector en zoekt het nieuwe handelspartners onder degenen die bereid zijn op gelijke voet zaken te doen.
Dit is niet de lijdensweg die aan een ineenstorting voorafgaat: het is de vindingrijkheid van een klein land dat overleeft onder de belegering.
En hoe zit het dan met „Optie Nul“? De persvoorlichters van Trump wijzen er meteen op, maar ze verzuimen te vermelden dat het vermeende „officiële noodcommuniqué“ over „Optie Nul“ nooit heeft bestaan.
De generale staf van de civiele bescherming ontkende dat er een dergelijk document op sociale media circuleerde: het is vals; het is geen plan van de Cubaanse regering; het maakt deel uit van de informatieoorlog – bedoeld om paniek te zaaien, het vertrouwen te ondermijnen en de basis te leggen voor de ‘regimeverandering’ waarnaar de bewoner van het Oval Office in zijn toespraak verwees.
Trump zegt dat Cuba ‘zal vallen’, maar hij zegt niet wie er zal vallen. Het Cubaanse systeem zal niet ten val komen, waardigheid zal niet ten val komen, soevereiniteit zal niet ten val komen: de oorlog treft gewone gezinnen die meer dan 20 uur stroomuitval moeten doorstaan; wat wel opnieuw in de modder wegzakt, is de eer van het Witte Huis –als het die nog heeft.
De Cubaanse minister van Buitenlandse Zaken Bruno Rodríguez reageerde ooit op Washington met een eenvoudige maar diepzinnige uitspraak: „Cuba is geen bedreiging. De blokkade is dat wel.”
Die uitspraak is het waard herhaald te worden; ze is het waard in het bewustzijn van elke VN-afgevaardigde gegrift te worden. Cuba is een vreedzaam land; het is niet het land dat Iran met totale vernietiging bedreigt als het zich niet onderwerpt, noch bedreigt het Venezuela, noch liegt en schept het op over hoe het de olie van dat land steelt, zoals de Amerikaanse president bij de VN deed.
De Amerikaanse president zegt dat „er vrijheid zal komen in Cuba“, maar het eiland is al vrij en heeft zijn vrijheid veroverd door de opoffering van zijn beste zonen en dochters.
Topfoto: Lacoste
voetnoten:
- The New York Times, “Trump Calls Cuba a Failed State in His Speech to the UN,” September 22, 2026.
- United Nations Digital Library.
- Granma, “The Embargo Punishes Every Aspect of People’s Daily Lives,” September 8, 2026.
- Radio Habana Cuba, “Cuba Denies Alleged Official Statement on ‘Option Zero,’” March 13, 2026.