cuba,VN |
okt 2026
Bron: Raul Antonio Capote, 
granma.cu, Havana, 15 oktober 2026 [ES] 
Resumen-Engels 16 oktober 2026 [EN]~~~

Slechts enkele dagen voordat de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, ook dit jaar weer, het rapport over de noodzaak om de blokkade tegen Cuba te beëindigen behandelt, is de Amerikaanse regering een intensieve campagne van intimidatie en juuiu chantage gestart tegen staatshoofden en regeringsleiders uit verschillende landen.

De beschuldiging werd woensdag geuit door Bruno Rodríguez Parrilla, lid van het Politbureau en minister van Buitenlandse Zaken van Cuba, via zijn account op het sociale mediaplatform X. „De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, nerveus en bezorgd in het vooruitzicht van een nieuwe nederlaag bij de Verenigde Naties, oefent druk uit en chanteert staatshoofden en regeringsleiders uit verschillende landen om hun stem tegen de blokkade in de Algemene Vergadering van de VN te wijzigen“, schreef de minister van Buitenlandse Zaken.

Dit is geen retorische beschuldiging. Rodríguez Parrilla heeft zelf onthuld dat de kosten van de blokkade tussen 1 maart 2025 en 28 februari 2026 ruim 8 miljard dollar bedragen – het hoogste bedrag ooit en 7% hoger dan dat van de voorgaande periode. Het cumulatieve totaal sinds het begin van het embargo bedraagt meer dan 178.7 miljard dollar tegen huidige koersen.

Achter deze cijfers schuilt een strategie die verder gaat dan louter economische verstikking. De politieke druk om de stemming in de VN te beïnvloeden maakt deel uit van hetzelfde plan: het eiland politiek isoleren, zodat de economische straf overkomt als een wereldwijde veroordeling in plaats van een eenzijdig besluit van Washington.

In deze geest beschreef viceminister van Buitenlandse Zaken Carlos Fernández de Cossío het mechanisme achter deze aanval. „Het is niet voldoende dat ’s werelds grootste economische, technologische en militaire macht het gehele Cubaanse volk collectief bestraft en de levensstandaard en levensomstandigheden van de gehele bevolking verslechtert met als doel een humanitaire crisis te veroorzaken,” verklaarde hij op sociale media.

Geconfronteerd met het politieke en morele isolement dat door deze agressie wordt veroorzaakt, voegde hij eraan toe, besteedt Washington „aanzienlijke middelen aan het onder druk zetten van regeringen over de hele wereld om hun traditionele standpunt waarin een einde aan het misbruik en de misdaden wordt geëist, te wijzigen.“

De vice-minister van Buitenlandse Zaken ging nog verder in zijn beschrijving van het gedrag van minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio. „Hij paradeert van land naar land en belt staatshoofden op in een wanhopige poging om regeringen over de hele wereld te intimideren, te chanteren en met beloningen te lokken“, schreef hij.

Dat beeld van de minister van Buitenlandse Zaken die met beloften en dreigementen door hoofdsteden trekt, is geen literaire vrijheid; het is de beschrijving van een diplomatie die chantage tot een alledaags instrument heeft gemaakt.

Het patroon is glashelder: wanneer druk er niet in slaagt de meerderheid om te buigen, probeert men deze op zijn minst te verkleinen; elke verdwenen stem wordt vervolgens gepresenteerd als bewijs van het vermeende isolement van Cuba, ook al blijft de overweldigende meerderheid voorstander van het opheffen van de blokkade.

De stemming van dit jaar staat gepland voor 28 oktober, maar de economische blokkade is niet langer voldoende; nu hebben ze daar directe intimidatie van vertegenwoordigers van lidstaten aan toegevoegd, de belofte van voordelen in ruil voor een stem, en het verzinnen van voorwendsels om het onverdedigbare te rechtvaardigen.

Maar wat op het spel staat, is niet alleen de uitkomst van een stemming; het is de mogelijkheid zelf dat multilateralisme kan functioneren als een ruimte voor soevereine beraadslaging. Want wanneer de machtigste natie ter wereld kleine en middelgrote landen onder druk zet om hun stemmen af te stemmen op haar belangen, valt zij niet alleen Cuba aan – zij valt het fundamentele principe van de soevereine gelijkheid van staten aan, dat is vastgelegd in het Handvest van de Verenigde Naties.

Bruno Rodríguez verwoordde het duidelijk: Washington probeert „de collectieve bestraffing die het tegen het Cubaanse volk pleegt te verdoezelen en de rest van de internationale gemeenschap medeplichtig te maken aan die barbaarsheid“. Dit is een treffende beschrijving van wat er gebeurt wanneer chantage een methode van het diplomatieke handelen wordt.

Gerelateerd (berichten in dit archief:)