Bron: Dan Kovalik, 
mltoday.com 26 december 2020 ~~~ 

De VS gaat door met hun lange geschiedenis van het gebruik van doodseskaders, dit keer in Afghanistan.
Het duistere verhaal van de CIA die doodseskaders in Afghanistan runt, dat onlangs door The Intercept is onthuld, volgt een zeer lang patroon van het Amerikaanse buitenlandse beleid dat teruggaat tot de jaren zestig van de vorige eeuw.

Volgens The Intercept: “Beginnend in December 2018 en verder, voor minstens een jaar, hebben Afghaanse operationele groepen die worden verondersteld tot een elite CIA-Opgeleide paramilitaire eenheid te behoren bekend als 01, in samenwerking met de special Operation Forces van de V.S. en de luchtmacht, een campagne van verschrikking tegen burgers ontketend “. Deze eenheid voerde nachtelijke invallen uit waarbij ze naar verluidt burgers, waaronder kinderen, doodden. Alleen al in één nachtelijke inval, gericht op een religieuze school die bekend staat als een madrassa, werden 12 kinderen gedood.

Het gebruik van dergelijke doodseskaders om burgers te doden is schokkend, maar het is helemaal niet verrassend gezien het langdurige gebruik van doodseskaders door de VS om verzetsbewegingen in de ontwikkelingslanden te vernietigen. Je kunt zeggen dat het een standaardprocedure is voor de VS.

Het idee voor het moderne gebruik van doodseskaders gaat terug tot het begin van de jaren zestig, toen de Amerikaanse generaal William P. Yarborough ze voor het eerst zag als een instrument om de economische belangen van de VS te bevorderen door de progressieve sociale bewegingen in Latijns-Amerika, die destijds ontstonden als reactie op de Cubaanse revolutie en het Tweede Vaticaans Concilie, die de aanzet gaven tot de opkomst van de bevrijdingstheologie en de aandacht voor de verheffing van de armen, op gewelddadige wijze te vernietigen.

Zoals een artikel van het Wilson Center echter opmerkt, gaat het idee van doodseskaders nog verder terug dan de jaren ’60 en weerspiegelt het “tientallen jaren van opgebouwde ervaring, te beginnen met de Amerikaanse poging om de Filippijnse onafhankelijkheid na de oorlog van 1898 te verpletteren. Het weerspiegelde ook de Europese wereldrijk-praktijken, waaronder de Britten in Malaya en de Fransen in Algerije.”

Generaal Yarborough’s idee van het institutionaliseren van doodseskaders in de moderne tijd werd gemotiveerd door de wens om de groeiende bezorgdheid over de mensenrechten van de internationale gemeenschap te omzeilen door het hebben van onofficiële, geheime militaire outfits die plausible deniability (geloofwaardig ontkennen dat ze er vanaf wisten) konden geven aan zowel de Amerikaanse regering als aan de regering van de Amerikaanse cliëntstaten. Met andere woorden, ze zouden, in de woorden van generaal Yarborough, een “verborgen wapen … van huurmoordenaars” zijn dat de vuile oorlog zou voeren die de reguliere troepen “niet officieel kunnen voeren”.

De VS zouden eerst hun doodseskader-programma in Colombia uitproberen om de progressieve beweging te vernietigen die daar wordt geleid door radicale boeren, vakbondsleden en progressieve katholieke priesters. Deze doodseskaders zijn tot op de dag van vandaag aktief.

De VS zouden doorgaan met het inzetten van doodseskaders in andere Latijns-Amerikaanse landen, het meest bekend in El Salvador. In het bijzonder zouden de door de VS gesteunde doodseskaders in El Salvador de moord op aartsbisschop Oscar Romero, die in 1980 door paus Franciscus tot heilige werd uitgeroepen, en vervolgens de moord op zes jezuïetenpriesters in 1989 uitvoeren – deze spraakmakende moorden op geestelijken zouden het begin en het einde inluiden van de brute Salvadoraanse burgeroorlog die het leven van 75.000 Salvadoranen zou opeisen.

In Honduras heeft de VS decennialang doodseskaders gebruikt om verschillende linkse en progressieve bewegingen te onderdrukken en om naburige staten zoals Nicaragua en zijn door Sandinisten geleide regering lastig te vallen. Zoals schrijver T.J. Coles uitlegt, onder president Ronald Reagan, “startte de VS psychologische operaties tegen binnenlands links in Honduras. Dit hield in dat een speciale politie-eenheid werd omgevormd tot een militaire inlichtingendienst die zich schuldig maakte aan ontvoering, marteling en moord: Bataljon 316. Het creëren van een klimaat van angst bij arbeiders, vakbondsleiders, intellectuelen en mensenrechtenadvocaten is een manier om ervoor te zorgen dat progressieve ideeën zoals goede gezondheidszorg, gratis onderwijs en een fatsoenlijke levensstandaard geen wortel schieten”.

Terwijl Bataljon 316 werd ontbonden in het begin van de jaren ’90, creëerde de VS een nieuwe doodseskader eenheid na de succesvolle Amerikaanse staatsgreep in Honduras in 1989 om linkse anti-coup bewegingen in dat land te onderdrukken. Zoals Coles uitlegt, werd met financiering door het Southern Command van de VS “de 250 personen tellende Special Response Security Unit (TIGRES) opgericht in de buurt van Lepaterique. De TIGRES worden opgeleid door de Amerikaanse Green Berets of 7th Special Forces Group (Airborne) en door het Amerikaanse Army War College beschreven als een ‘paramilitaire politiemacht’. De TIGRES blijven vandaag de dag in Honduras opereren met aanzienlijke steun van de VS.

Maar de VS heeft het gebruik van doodseskaders niet beperkt tot Latijns-Amerika. Zo zou het doodseskaders in Vietnam blijven gebruiken als onderdeel van het beruchte Phoenix-programma van de CIA, waarbij zo’n 20.000 Vietnamezen werden vermoord.

De VS zouden na de invasie van 2003 ook doodseskaders in Irak inzetten, waarbij ze openlijk verwezen naar hun programma daar als de ‘Salvador Option’. De ‘Salvador Option’ werd naar Irak gebracht door de gepensioneerde Amerikaanse kolonel Jim Steele, die in de jaren ’80 het doodseskaderprogramma in El Salvador had helpen ontwikkelen.

In Irak heeft de VS sjiitische doodseskader eenheden ontketend tegen “de soennitische bevolking, maar ook tegen de opstandelingen en hun aanhangers en iedereen die de pech had in de weg te staan. Het was een klassieke tegenopstand,” rapporteerde de Guardian. “Het was ook een dodelijke, sektarische geest uit de fles laten komen. De gevolgen voor de Iraakse samenleving zouden catastrofaal zijn. Op het hoogtepunt van de burgeroorlog, twee jaar later, verschenen er 3000 lichamen per maand in de straten van Irak – veel van hen waren onschuldige burgerslachtoffers van de sektarische oorlog.

De VS voerde ook enige tijd de ‘Salvador Option’ uit in Syrië in een poging om de Assad-regering daar te destabiliseren.

De meest recente onthullingen over de door de CIA gesteunde doodseskaderunit in Afghanistan toont aan dat het dodelijke imperiale project van Amerika doorgaat tot in de 21e eeuw. Dit project is een reactionair project, ontworpen ter onderdruking van onafhankelijke, anti-koloniale bewegingen, vaak met als doel om economisch rechtvaardiger en rechtvaardiger samenlevingen te creëren.

De Verenigde Staten blijven in het hart van de zaak de grootste kracht in de wereld tegen de nationale bevrijding, en de middelen die zij gebruiken om dit verworpen project uit te voeren zijn niets minder dan afschuwelijk.

Topfoto: Special forces in Afghanistan

Daniel Kovalik doceert Internationale Mensenrechten aan de Universiteit van Pittsburgh School of Law, en is auteur van het onlangs uitgebrachte ‘No More War: How the West Violates International Law by Using “Humanitarian” Intervention to Advance Economic and Strategic Interests’.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *