peru |
apr 2026
Bron: Ricardo Belmont en Carlos Álvarez, 
Resumen-Engels 20 april 2026 [EN] 
Resumen-LA 20 april 2026  [ES] ~~~

Wetswijzigingen die leidden tot verkiezingsversnippering, geïmproviseerde kandidaten bedoeld om af te leiden, en het negeren van stemmen uit landelijke of binnenlandse gebieden hebben hun doel bereikt: het ‘maffiapact’ zal de Peruaanse Senaat domineren.

Beschuldigingen van verkiezingsfraude verspreidden zich vanaf het allereerste begin onder duizenden burgers, voornamelijk aanhangers van Renovación Popular, die antwoorden eisen terwijl Rafael López Aliaga een opstand leidt waarin wordt opgeroepen om de verkiezingen volledig ongeldig te verklaren.

Maar het echte plan is duisterder. Het is niet de fraude die politici aan de kaak stellen. Het is een valstrik die jarenlang zorgvuldig is gepland. Een strategie die in de duisternis is bedacht. Het probleem beperkt zich niet tot de traditionele fraude die door politieke actoren wordt aangeklaagd, maar betreft veeleer een structuur die sinds 2021 is ontwikkeld met een duidelijk doel: dezelfde groepen aan de macht houden.

In dit scenario verschenen figuren als Ricardo Belmont en Carlos Álvarez uit het niets, zonder solide regeringsplannen of gevestigde partijen, en hun aanwezigheid leek eerder een tactische functie te vervullen dan een echt voorstel te zijn. Beide kandidaten wisten meer dan twee miljoen stemmen te behalen, waarbij Belmont de 11% overschreed en Álvarez de 7% bereikte. Hun rol zou zijn geweest om de gematigde stemmen te verdelen, waardoor nieuwe alternatieven niet door konden gaan naar een tweede ronde. De feiten versterken dat vermoeden: Belmont kwam niet eens opdagen om te stemmen, en Álvarez kondigde zijn onmiddellijke terugtrekking aan, waardoor de kiezers zonder vertegenwoordiging achterbleven.

Het institutionele mechanisme van wanorde

De totstandkoming van dit scenario was niet geïmproviseerd. Het congres schafte de voorverkiezingen af, waardoor de weg werd vrijgemaakt voor een chaotisch proces met 36 presidentskandidatenlijsten dat bedoeld was om de kiezers in verwarring te brengen. Daar kwam nog een onevenredig groot, log en onpraktisch stembiljet bij dat de logistiek van de verkiezingen nog verder bemoeilijkte.

Op 12 april konden duizenden mensen in Lima niet stemmen omdat het verkiezingsmateriaal te laat arriveerde. De Rekenkamer had al dagen eerder gewaarschuwd voor ernstige vertragingen, maar de Nationale Verkiezingsraad bleef zwijgen terwijl het probleem uit de hand liep. Te midden van deze situatie werd ook het politieke discours agressiever. López Aliaga hanteerde retoriek die aanvallen op kiezers uit de provincies omvatte, waarbij hij zelfs twijfelde aan het vermogen van plattelandsstemmers om hun stem correct uit te brengen.

De uiteindelijke prijs: de Senaat

Uiteindelijk heeft de uitslag de beschreven doelstelling bevestigd: drie partijen die al in het congres vertegenwoordigd waren – Fuerza Popular, Renovación Popular en Juntos por el Perú – zijn erin geslaagd hun macht te consolideren. Met de controle over 60% van de nieuwe Senaat zullen zij in staat zijn wetten in hun voordeel vorm te geven, ondanks hun beperkte electorale steun.

De versnippering van de stemmen kwam uiteindelijk ten goede aan degenen die eensgezind bleven. Terwijl het land uiteenviel in tientallen facties, wist een kleine groep haar voortbestaan veilig te stellen. De Peruaanse democratie staat voor een van haar meest kritieke momenten, met verkiezingen waarvan velen het gevoel hebben dat ze hen voor hun ogen zijn ontnomen.

Gerelateerd (berichten in dit archief):