cuba,VN |
okt 2026
Door Rosa Miriam Elizalde 
Resumen Latinoamericano 22 oktober 2026 [ES], 
orinocotribune 25 oktober 2026 [EN] ~~~

Marco Rubio leidt de diplomatieke activiteiten van Washington om de internationale steun voor de VN-resolutie tegen de blokkade van Cuba te verminderen.

Maffiaverhalen hebben iets gemeen met tragedies van Shakespeare: misdaden, verraad, omgekochte loyaliteit en bijbelse wraak. In deze verhalen hoeft de baas zelden zijn stem te verheffen, want het enige wat hij hoeft te doen, is de ander eraan herinneren hoeveel hij te verliezen heeft. „Ik doe hem een aanbod dat hij niet kan weigeren“, belooft Vito Corleone in The Godfather, waarmee hij duidelijk maakt dat macht juist schuilt in het feit dat je de dreiging niet hoeft uit te spreken.

Deze methode doet denken aan het offensief onder leiding van minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio om de internationale steun voor de resolutie tegen de blokkade van Cuba te ondermijnen, die de Verenigde Naties op 27 en 28 oktober zullen behandelen. Washington verliest die stemming al meer dan drie decennia en probeert nu de meerderheid te verkleinen, onthoudingen veilig te stellen en afwezigheid aan te moedigen. Als het de publieke veroordeling niet kan voorkomen van een beleid dat dagelijks 70 mensen aan kanker doodt en de kindersterfte in Cuba heeft verveelvoudigd, probeert het de internationale jury te intimideren die volgende week in de zaal van de Algemene Vergadering van de VN bijeenkomt.

Elke maffiaorganisatie heeft haar eigen structuur: een baas die beslissingen neemt, luitenants die deze uitvoeren, en agenten die het gebied patrouilleren om duidelijk te maken wie de baas is.

De Amerikaanse diplomatie heeft een soortgelijk mechanisme ingezet, en we hebben dit zojuist gezien bij de Verenigde Naties, waar ambassadeur Mike Waltz de rol van woordvoerder op zich nam. Op 19 oktober organiseerde hij een bijeenkomst om Cuba in diskrediet te brengen en diplomaten aan te sporen tegen de resolutie te stemmen.

Hij bracht bekende Amerikaanse regeringsmedewerkers bijeen, gefinancierd uit begrotingsmiddelen die bestemd zijn voor „regimeverandering“, waaronder figuren die openlijk oproepen tot militaire interventie op het eiland.

Een supermacht die er niet in slaagt de wereld te overtuigen van de deugden van haar beleid, verwacht dat de wereld van gedachten verandert door te luisteren naar degenen die jarenlang bezig zijn geweest dit beleid te rechtvaardigen. Ondertussen werven de ambassades van Rubio stemmen bij regeringen waarvan de relatie met de Verenigde Staten wordt gekenmerkt door commerciële, financiële en immigratieafhankelijkheid. De exacte omvang van deze inspanningen moet nog worden gedocumenteerd, maar de campagne om de uitkomst te beïnvloeden is openbaar.

Tegelijkertijd draagt Miami bij met zijn eigen zwarte komedie. Terwijl Rubio’s ambassadeur in New York feestvierde met terroristen, kondigde het kantoor van de procureur-generaal van Florida een nieuw arrestatiebevel tegen Raúl Castro aan. Er is geen enkele aanwijzing dat de historische Cubaanse leider voor een rechtbank in Miami zal verschijnen, maar met nog twee weken te gaan tot de Amerikaanse tussentijdse verkiezingen is de timing veel te opvallend om de electorale en propagandistische bedoeling ervan te negeren.

Een arrestatiebevel tegen Raúl Castro zorgt voor krantenkoppen, foto’s en applaus in Miami, en misschien helpt het de baas ook wel om een paar twijfelende stemmen bij de VN binnen te halen. Maar men vergeet dat er in januari dit jaar 32 Cubaanse strijders zijn omgekomen bij de confrontatie met de Amerikaanse militaire operatie die uitmondde in de ontvoering van Nicolás Maduro en zijn vrouw, Cilia Flores, in Venezuela. Tweeëndertig doden ter verdediging van een bevriende president.

Welke afwegingen zou Washington hebben gemaakt met betrekking tot de reactie die een dergelijke operatie op Cubaans grondgebied zou oproepen? Het is veel gemakkelijker om voor de camera’s in Miami een arrestatiebevel af te kondigen dan te proberen dit in Havana uit te voeren, wat een ander patroon aantoont: de moed van misdaadbazen is vaak omgekeerd evenredig aan de risico’s die ze bereid zijn te nemen.

Het Verdrag van Palermo uit 2000 reserveert het juridische begrip ‘georganiseerde misdaad’ voor gestructureerde groepen die ernstige misdrijven plegen om materieel gewin te behalen. De diplomatieke Cosa Nostra heeft zich een repertoire van procedures toegeëigend dat herkenbaar is in deze criminele organisaties, wat tot uiting komt in hiërarchieën, voorwaardelijke gunsten, intimidatie en exemplarische straffen tegen VN-lidstaten. De capo di tutti i capi van de anti-Cuba-politieke campagne weet dat een aanbod overtuigender is wanneer de ontvanger de gevolgen begrijpt van het afwijzen ervan.

Maar Macbeth raakte uiteindelijk omringd door mannen die hem gehoorzaamden, ook al geloofden ze niet in hem, want Shakespeare begreep dat angst wel gehoorzaamheid kan afdwingen, maar nooit legitimiteit. Don Rubio zou dit in gedachten moeten houden wanneer de Algemene Vergadering opnieuw stemt. Soms heeft zelfs stilzwijgen, i.e. onthouden van stem, een prijs. Waardigheid niet.

Topfoto: Marco Rubio, archief foto

Rosa Miriam Elizalde is een Cubaanse journaliste die eerste vicevoorzitter was van de Unie van Cubaanse Journalisten (UPEC), een van de oprichters van Cuba Debate en auteur van verschillende boeken. Daarnaast levert ze regelmatig bijdragen aan La Jornada.

Gerelateerd (berichten in dit archief:)