Venezuela |
jan 2026
Bron: Hedelberto López Blanch 
cuba en resumen 23 januari 2026 [ES], 
resumen-english 24 januari 2026 [EN] ~~~

In 2025 werd Venezuela het land met de hoogste economische groei en sociale voordelen voor zijn bevolking, ondanks voortdurende intimidatie en illegale afpersing, ook wel eufemistisch ‘sancties’ genoemd, opgelegd door het Amerikaanse regime.

Dit is het voorbeeld voor Latijns-Amerika dat de regering van de veroordeelde president Donald Trump wil vernietigen.

Op 3 januari lanceerde Trump een illegale en verraderlijke bombardementen op civiele en militaire locaties zoals Fort Tiuna en de wijken El Valle, Los Próceres, La Pastora en 23 de Enero in Caracas; de staten Miranda, Aragua en La Guaira, en ontvoerde hij de democratisch gekozen president Nicolás Maduro Moros en zijn vrouw Cilia Flores, een afgevaardigde in de Nationale Assemblee.

In strijd met alle internationale wetten pleegde Washington deze vandalismeachtige agressie, die ongeveer 100 doden en tientallen gewonden veroorzaakte, met als doel de Bolivariaanse Revolutie te vernietigen en de immense reserves aan olie, gas, goud, kobalt, zeldzame aardmetalen, drinkwater en biodiversiteit in handen te krijgen.

Voor het imperium was en is het voorbeeld van onafhankelijkheid en politieke en economische soevereiniteit dat Venezuela voor Latijns-Amerika heeft gegeven gevaarlijk, omdat het in tegenspraak is met de megalomane wens van Trump om de Monroe-doctrine nieuw leven in te blazen, waaraan hij zonder enige bescheidenheid vasthoudt: Amerika voor de Verenigde Staten.

Enkele dagen voor de aanval benadrukte de Economische Commissie voor Latijns-Amerika en het Caribisch gebied (ECLAC) “het uitzonderlijke economische herstel van Venezuela, een land dat samen met Guyana de groeicijfers in 2025 aanvoerde, in een continentale context van gematigde expansie en aanhoudende structurele uitdagingen”.

In het document werd uitgelegd dat Venezuela, in een algemeen economisch vooruitzicht voor Latijns-Amerika en het Caribisch gebied dat wordt gekenmerkt door een lage en aanhoudende groei, naar voren komt als koploper in de prognoses voor volgend jaar.

Volgens de voorlopige balans van de economieën van Latijns-Amerika en het Caribisch gebied 2025, gepresenteerd door ECLAC, groeide Venezuela in 2025 met 6,5%, het hoogste percentage in de regio, en voegde eraan toe dat de Bolivariaanse natie een van de snelst groeiende landen in de regio is in 2024 (8,5%) en 2025 (6,5%), ver boven het regionale gemiddelde (2,3 en 2,4%).

Op zijn beurt benadrukte de regionale economische instantie dat de inflatie in het land, dat gekenmerkt wordt door zijn socialistische project, in één jaar tijd met meer dan 87% is gedaald, van hyperinflatie naar hoge maar beheersbare inflatiecijfers. Dit is een van de belangrijkste macro-economische prestaties van de afgelopen jaren, vergeleken met de cijfers uit het verleden van het land.

Evenzo benadrukte president Maduro Moros de dag voor zijn ontvoering in een interview met journalist Ignacio Ramonet dat het land voor het tweede achtereenvolgende jaar de groei van de reële economie in Latijns-Amerika en het Caribisch gebied aanvoert.

Het staatshoofd, dat nu ontvoerd en gevangen zit in New York, beschreef dit fenomeen als een “economisch en spiritueel wonder”, het resultaat van het verzet van het Venezolaanse volk tegen de blokkade en eenzijdige dwangmaatregelen die door de Verenigde Staten zijn opgelegd.

Officiële gegevens geven aan dat de Bolivariaanse natie sinds de opleving in 2021 twintig opeenvolgende kwartalen van herstel heeft gekend, wat de effectiviteit aantoont van haar eigen onafhankelijke productiemodel, dat de Verenigde Staten vrezen omdat het een voorbeeld stelt voor de hele regio.

Maduro legde uit dat de sleutel tot succes ligt in de Bolivariaanse Economische Agenda en haar productieve motoren, omdat zij “een plan hebben ontworpen waarmee iedereen op eigen kracht vooruit kan gaan, motoren met Venezolaanse wortels die relevant zijn voor onze realiteit”, en zelfs op de meest kritieke momenten van de COVID-19-pandemie hebben zij methoden bedacht, zoals de 7×7, die de wedergeboorte van de nationale activiteit mogelijk hebben gemaakt.

Officiële gegevens geven aan dat het land, ondanks het verlies van 99% van de olie-inkomsten als gevolg van sancties, erin geslaagd is om zijn eigen voedsel te produceren, zoals vlees, melk, maïs en rijst, waardoor de voedselsoevereiniteit gewaarborgd is.

Naast de groei van het bbp registreerde de handel een stijging van 34%, een cijfer dat het idee van een grotere economische activiteit in niet-oliesectoren lijkt te versterken.

Er was een exponentiële groei in de landbouw, de lokale industrie en de binnenlandse handel.

Op sociaal gebied heeft een groot aantal programma’s miljoenen arme Venezolanen geholpen, zoals de bouw en oplevering van meer dan vijf miljoen woningen. Venezuela is het enige land in Latijns-Amerika dat dit in zo weinig tijd heeft bereikt.

De economische herstelmaatregelen die sinds 2018 zijn genomen, hadden als belangrijkste doel de inflatie onder controle te krijgen, die nu op het laagste niveau in 39 jaar staat.

Tussen 2020 en 2025 is het aantal bedrijven in Venezuela gestegen tot meer dan 76.500, en tussen 2018 en 2025 zijn 62.600 merken van allerlei soorten producten op de markt gekomen.

Tegelijkertijd steeg het bankkrediet tussen mei 2024 en mei 2025 met 87% tot meer dan 1,8 miljard dollar, wat mogelijk was zonder toevlucht te nemen tot neoliberale beleidsmaatregelen die ten koste gaan van werknemers of die publieke bedrijven privatiseren.

Voor het eerst in 120 jaar is de bevolking zelfvoorzienend en is 96% van de producten in de winkelschappen van binnenlandse oorsprong.

Zevenenzeventig procent van de nationale begroting wordt rechtstreeks geïnvesteerd in sociale voorzieningen voor burgers.

Al deze economische en sociale vooruitgang is wat de Verenigde Staten willen vernietigen om zo de rijkdom van dat land in handen te krijgen, dat niet alleen voor Latijns-Amerika, maar ook voor veel andere landen in de wereld een voorbeeld is geweest van soevereiniteit en onafhankelijkheid tegenover een imperium dat in verval is, maar uiterst gevaarlijk wordt wanneer het zijn hegemonie ziet afbrokkelen.

Hedelberto López Blanch is een Cubaanse journalist. Hij schrijft voor het dagblad Juventud Rebelde en het weekblad Opciones. Hij is auteur van vele boeken en levert regelmatig bijdragen aan Cuba en Resumen.

gerelateerd (berichten in dit archief):