Venezuela |
jan 2026

Bron: Telesur-english 3 januari 2026 ~~~

De Amerikaanse militaire interventie in Venezuela wordt door Donald Trump en zijn naaste bondgenoten publiekelijk gevierd als een beslissende overwinning, maar hun eigen woorden onthullen een gevaarlijke agenda van overheersing, bedreigingen en controle over een heel land. De retoriek die wordt gebruikt om deze operatie te beschrijven, onthult een project van geweld, straf en geopolitieke expansie dat in strijd is met het internationaal recht en de soevereiniteit van het Venezolaanse volk.

Trump en hoge Amerikaanse functionarissen presenteerden de militaire operatie tegen Venezuela als een “les voor de wereld” en een stap in de richting van “vrede door kracht”, maar juist de retoriek die wordt gebruikt om deze te rechtvaardigen, onthult de omvang van de agressie, het cynisme van ervan en de geopolitieke dimensie van een operatie die is bedacht om de machtsverhoudingen in Latijns-Amerika met geweld te veranderen.

Van de naam van de operatie tot de verwijzingen naar de Monroe-doctrine, de ontvoering van de Venezolaanse president Nicolás Maduro en de directe controle over de oliebronnen: de verklaringen van de VS onthullen een criminele logica van illegaal geweld en economische toe-eigening die haaks staat op het internationaal recht en het beginsel van de soevereiniteit van volkeren.

Een schokoperatie en het idee van absolute macht

In hun verhaal wordt de Amerikaanse militaire interventie in Venezuela neergezet met de naam van de operatie: “Absolute Determination” (Absolute Vastberadenheid), die wordt gepresenteerd als een historische mijlpaal, vergelijkbaar met de operatie “Midnight Hammer” die enkele maanden eerder in Iran werd uitgevoerd. De regering beschrijft het als een bliksemsnelle inval van een omvang die sinds de Tweede Wereldoorlog ongekend is en die met zo’n precisie werd uitgevoerd dat het Venezolaanse leger zich naar verluidt zonder Amerikaanse slachtoffers zou hebben overgegeven.

Deze taal maakt van de Amerikaanse militaire interventie in Venezuela een spektakel van macht, waarbij de tactische black-out en de overweldigende technologische superioriteit worden benadrukt als bewijs dat de VS “het machtigste leger ter wereld” bezitten. De boodschap is duidelijk: Washington claimt niet alleen het recht om aan te vallen, maar ook om een wereldwijde norm te stellen voor het verwijderen van regeringen die het als vijandig beschouwt, waardoor preventief en overweldigend geweld wordt genormaliseerd.

Juridische rechtvaardiging en extraterritoriale ontvoering van Maduro

Volgens Trump en zijn bondgenoten is de Amerikaanse militaire interventie in Venezuela juridisch gerechtvaardigd door Nicolás Maduro te beschuldigen van narcoterrorisme en van het leiden van het zogenaamde “Kartel van de Zonnen”. Zij houden vol dat er voldoende bewijs is om hem te veroordelen en dat hij naar Miami of New York zal worden gebracht om zich voor de Amerikaanse rechter te verantwoorden.

Achter dit verhaal gaat een uiterst ernstig precedent schuil: de extraterritoriale arrestatie van een staatshoofd in zijn eigen land en zijn overbrenging naar de rechtbanken van de aanvallende macht. Trump presenteert zichzelf als een leider die “geen spelletjes speelt: hij spreekt, handelt en maakt zijn beloften waar”, en maakt van deze ontvoering een waarschuwing aan elke regering die de nationale veiligheid van de VS durft uit te dagen.

Migranten, veiligheid en een regionale bezettingslogica

Voorstanders van de Amerikaanse militaire interventie in Venezuela rechtvaardigen deze ook met argumenten op het gebied van binnenlandse veiligheid. Zij beweren dat de Venezolaanse regering gevangenissen en psychiatrische instellingen heeft leeggehaald om criminelen en “misdadigers” van de Tren de Aragua-bende naar de Amerikaanse grenzen te sturen. In dit discours worden migranten afgeschilderd als een directe bedreiging, waardoor de grens een verlengstuk van het slagveld wordt.

De Amerikaanse militaire interventie in Venezuela wordt dus gepresenteerd als een interne veiligheidsmaatregel: door “de grens af te sluiten” beweert de regering een einde te hebben gemaakt aan de drugshandel per speedboot en de export van chaos vanuit Venezuela. Dit is niet alleen een grensbeleid, maar maakt deel uit van een narratief waarin Washington zich het recht toe-eigent om militair in te grijpen in een ander land om de binnenlandse situatie in de VS te reorganiseren en, zogenaamd, het Amerikaanse grondgebied te beschermen.

Overgangsregering en een geactualiseerde Monroe-doctrine

Een van de meest onthullende aspecten van de Amerikaanse militaire interventie in Venezuela is de openlijke erkenning dat de Verenigde Staten tijdelijk de controle over de Venezolaanse regering zullen overnemen. Trump en zijn bondgenoten verklaren dat Washington de economie en de wederopbouw van het land zal leiden totdat een “passende overgang” is bereikt, waarbij ze expliciet verwijzen naar en “verder gaan dan” de principes van de Monroe-doctrine met de slogan “Amerika voor de Amerikanen [!!!]”.

In de praktijk wordt de Amerikaanse militaire interventie in Venezuela omgevormd tot een trustproject waarbij de bezettingsmacht beslist wie er regeert, hoe lang de interventie duurt en onder welke economische en politieke voorwaarden. Hoewel ze zeggen dat ze geen permanente troepen op het terrein willen houden, benadrukken ze dat ze niet zullen aarzelen om troepen in te zetten wanneer ze dat nodig achten om “de bevolking te beschermen” en “de regionale stabiliteit te waarborgen”, waardoor de duur van de interventie volledig in handen van de VS blijft.

Olie, wederopbouw en controle over strategische hulpbronnen

De militaire interventie van de VS in Venezuela houdt ook duidelijk verband met de controle over de enorme energievoorraden van het land. De regering beschrijft de olie-infrastructuur van Venezuela als “mislukt en geruïneerd” als gevolg van jarenlange “verwaarlozing en corruptie” en belooft dat Amerikaanse oliemaatschappijen – volgens de VS “de beste ter wereld” – zullen investeren om de “gestolen” hulpbronnen terug te winnen.

In dit kader wordt de Amerikaanse militaire interventie in Venezuela gepresenteerd als een plan om “de economie op te schonen”, “schulden aan ons land terug te vorderen” en welvaart te creëren “voor het Venezolaanse volk en het Amerikaanse [!!!] volk”. Hierdoor lijkt de wederopbouw minder op humanitaire hulp en meer op een geopolitiek zakelijk project waarin Washington beslist hoe strategische hulpbronnen worden geëxploiteerd en welke lokale actoren aanvaardbare partners zijn.

Strategische boodschap aan China, Rusland, Iran en Cuba

Het discours rond de Amerikaanse militaire interventie in Venezuela stuurt ook een boodschap naar andere wereldmachten. Ambtenaren waarschuwen dat elk land dat Venezolaanse olie wil, voortaan rechtstreeks met de Verenigde Staten zal moeten onderhandelen. Dit plaatst de interventie in een bredere context van confrontatie met China, Rusland en Iran, die zwaar hebben geïnvesteerd in Caracas en politieke allianties met dat land hebben onderhouden.

Tegelijkertijd geeft de VS een directe waarschuwing aan Cuba, door te suggereren dat het systeem van dat land in verval is en dat het “op zijn hoede moet zijn”. De militaire interventie van de VS in Venezuela wordt zo een regionaal en mondiaal signaal: een voorbeeld van hoe Washington bereid is om een nieuwe orde in het westelijk halfrond op te leggen, met overweldigende macht, territoriale controle en beheer van hulpbronnen als instrumenten om druk uit te oefenen en veranderingen door te voeren.

“Vrede door kracht” en de paradox van opgelegde vrede

Trump sloot af door de Amerikaanse militaire interventie in Venezuela te kaderen als onderdeel van een doctrine van ‘vrede door kracht’, waarbij hij zijn voornemen om een einde te maken aan het ‘bloedbad’ in Oekraïne aanhaalde als een ander voorbeeld van zijn vermogen om conflicten te beëindigen. De onderliggende boodschap is echter dat vrede niet wordt bereikt door onderhandelingen en internationaal recht, maar door daadkrachtige en gewelddadige acties, zoals de operatie in de vroege ochtend die de Venezolaanse regering ten val bracht.

Binnen deze doctrine wordt de Amerikaanse militaire interventie in Venezuela afgeschilderd als een noodzakelijke schok om toekomstige oorlogen te voorkomen, terwijl het in werkelijkheid een gevaarlijk precedent schept voor unilaterale actie, regimewisseling en controle over de natuurlijke hulpbronnen van een land. De retoriek van kracht wordt gebruikt om een project te rechtvaardigen dat door veel internationale actoren wordt gezien als een bedreiging voor de mondiale stabiliteit en het basisprincipe van soevereiniteit.

Topfoto: Compositiefoto van de Amerikaanse president Trump en de Venezolaanse president Nicolás Maduro in gevangenschap aan boord van de USS Iwo Jima. De laatste foto werd op 3 januari 2026 door Trump op zijn Truth Social-netwerk geplaatst en is door tal van mainstreammedia gedeeld.

Gerelateerd (berichten in dit archief):