Venezuela |
jan 2026
Bron: Andi Olluri 
venezuelanalysis 2 januari 2026 ~~~

Analist Andi Olluri ontkracht enkele van de belangrijkste westerse propagandargumenten die de Amerikaanse aanvallen op Venezuela rechtvaardigen.

De ongeproviceerde agressie van Washington tegen Venezuela en de waarschijnlijk aanstaande grondaanval zijn een poging om ‘trots, een stabiele democratie’ terug te brengen in het land, in de woorden van de Amerikaanse stroman Maria Corina Machado.

Wanneer je de betekenis van die woorden en de voorwendsels voor de Amerikaanse agressie ontcijfert, zie je een opmerkelijke cultuur van terrorisme en gangsterisme aan het licht komen. Laten we eens kijken.

Het oorspronkelijke voorwendsel was dat Venezuela een exporterende “narco-terroristische” staat was. Dit bewust frauduleuze verhaal kreeg zelfs geen gehoor bij de Amerikaanse inlichtingendiensten en de DEA. In het meest recente rapport van de DEA wordt Venezuela slechts in één alinea genoemd. In feite werd Venezuela niet eens genoemd in het honderd pagina’s tellende VN-werelddrugsrapport 2025, net als in het jaarlijkse drugsbeoordelingsrapport van de EU.

Desondanks blijven westerse media onophoudelijk zonder commentaar verslag doen van de verzonnen beschuldigingen, terwijl ze de bevindingen van de westerse inlichtingendiensten weglaten (omdat die tot de verkeerde conclusie zouden leiden). De slaafsheid kan niet opvallender zijn.

De Amerikaanse propaganda moest toen haar belangrijkste focus weer verleggen naar haar standaardthema: dictator Maduro moet worden afgezet. “Maduro voert de repressie in Venezuela op”, aldus CNN, dat echter niet vermeldde dat het land immers onder vuur ligt van een supermacht.

CNN vermeldde evenmin dat geen enkele oppositie die wordt gefinancierd en aangestuurd door een vijandige supermacht ooit zou worden getolereerd in de beste vrienden van het Westen, zoals Egypte, Israël, de Filippijnen, enzovoort. Landen die hun oppositie routinematig vermoorden – en niet alleen gevangen zetten – onder veel minder zware omstandigheden.

Het idee dat een dergelijke “oppositie” in een van deze staten door de hoofdstad zou paraderen en zou oproepen tot de omverwerping van de regering is ronduit absurd. Dat is echter precies wat er in Venezuela is gebeurd, met de door de CIA gesponsorde boegbeeld Juan Guaido in 2019. Alleen Venezuela moet aan dergelijke normen voldoen.

Het idee dat het bevorderen van democratie de echte motivatie achter de vijandigheid zou kunnen zijn, is te belachelijk om zelfs maar te becommentariëren. Het Westen verleent immers zijn volledige steun en stuurt honderden miljarden aan wapens naar Israël, Saoedi-Arabië (dat niet eens doet alsof het verkiezingen houdt), Egypte enzovoort, die door het Internationaal Gerechtshof en het Internationaal Strafhof zijn aangeklaagd.

Overigens is er voor wie geïnteresseerd is in daadwerkelijke verkiezingsfraude in Latijns-Amerika zeker geen gebrek aan zaken om zich zorgen over te maken. Namelijk de verkiezingsmanipulaties die worden uitgevoerd vanuit Washington, dat veruit de koploper is.

Om maar een paar voorbeelden te noemen die bij alle mediabureaus bekend zijn – hoewel weinigen, zo niet niemand, zich daar iets van aantrekken: Trump was feitelijk bezig met het ‘omkopen van Hondurese kiezers’ om ‘de drugshandelende regering weer aan de macht te krijgen’. Trump eiste dat ze zouden stemmen op Tito Asfura, de collega van de aangeklaagde drugshandelaar die hij net gratie had verleend, Juan Orlando Hernández. Anders zou de VS de hulp aan het land stopzetten, waarmee hij in feite ‘dreigde de Hondurese economie te vernietigen tenzij het land de door oligarchen geleide Nationale Partij zou kiezen’. “Trump paste dezelfde strategie toe bij de tussentijdse verkiezingen in Argentinië in oktober 2025”, waarbij hij dreigde een reddingspakket van 20 miljard dollar in te houden, “waardoor hij de kiezers daar met succes dwong om de partij van de mentaal instabiele president van het land, Javier Milei, te steunen”.

Met een marine-armada voor de kust om te laten zien wat er gebeurt als landen niet gehoorzamen, geeft Washington daarmee de juiste boodschap af: “jullie zijn vrij om te kiezen, zolang het maar de juiste mensen zijn; anders zullen jullie verhongeren”.

Er is dus geen enkele rechtvaardiging voor een oorlog met Venezuela die ook maar enige aandacht verdient van iemand met twee functionerende hersencellen.

De werkelijke reden wordt openlijk uitgelegd door de agressors zelf. In de woorden van Trump: “Toen ik vertrok, stond Venezuela op instorten. We zouden het hebben overgenomen. We zouden al die olie hebben gekregen. Het zou vlak naast de deur zijn geweest.” Meer recentelijk, misschien omdat hij het script van “narco-terrorisme” beu was, gaf Trump toe dat hij “de olie- en landrechten” wil.

Congreslid Maria Elvira Salazar pochte dat “Venezuela voor de Amerikaanse oliemaatschappijen een geweldige kans zal zijn, omdat het meer dan een biljoen dollar aan economische activiteit zal opleveren”.

Deze pitch werd verder toegelicht door Machado, een handlanger van Washington, in een toespraak voor het America Business Forum. Zodra zij een “trotse, stabiele democratie” leidt, zal er een “grootschalig privatiseringsprogramma” komen, dat “een kans van 1,7 biljoen dollar” biedt. “We zullen markten openstellen … En Amerikaanse bedrijven bevinden zich in een superstrategische positie om te investeren. … Dit land, Venezuela, wordt de beste investeringskans voor Amerikaanse bedrijven”, die “veel geld gaan verdienen”.

De enige kritiek die in de politieke en media-establishment tegen een aanval te vinden is, betreft dan ook tactische bezwaren. Zal het werken? Zal Trump wegkomen met agressie?

Zo legde couppleger Elliott Abrams uit dat Venezuela “voorheen” een democratie was en “een lange democratische geschiedenis heeft”, waarmee hij een door de VS geleide junta en gekunstelde kolonie moet bedoelen, als woorden überhaupt enige betekenis hebben. Als de agressie succesvol is, “kan de olieproductie weer gaan stijgen … Net als vóór de jaren van Chávez en Maduro kan Venezuela een belangrijke leverancier van olie aan de Verenigde Staten en een partner in Latijns-Amerika worden.” Hopelijk zullen “Cuba en Nicaragua ook vallen”, maar agressie zou de Amerikaanse “invloed op het internationale toneel kunnen schaden”.

Abrams sluit af met de klacht dat “de economische en diplomatieke druk die we tijdens de eerste ambtstermijn op Maduro hebben uitgeoefend, simpelweg niet voldoende was”.

“Al 26 jaar lang probeert de VS de democratie in Venezuela te herstellen door middel van onderhandelingen, concessies, sancties en een combinatie van wortels en stokken. Niets heeft gewerkt”, aldus Arturo McGields, voormalig ambassadeur bij de OAS en docent aan Harvard.

Een illegale economische belegering, die misschien wel 75% van het bbp van het land heeft weggevaagd en tienduizenden of honderdduizenden burgers het leven heeft gekost, een mislukte invasie door huurlingen en talloze pogingen tot staatsgrepen zouden in principe niet verkeerd zijn, maar zijn tactisch gezien ongelukkig, aangezien geen van deze maatregelen “gewerkt heeft”.

De euforie die liberalen aan de dag leggen bij deze vertoning van sadisme is veelzeggend. Rebecca Heinrichs wees er bijvoorbeeld op dat Cuba zou kunnen vallen als Venezuela voldoende onder druk wordt gezet. “Als je Venezuela zo onder druk zet en 80 tot 85% van de inkomsten wegneemt door de illegale zeeblokkade die hen is opgelegd, dan krijg je onmiddellijk nog meer crises voor de burgerbevolking, en zullen zij die druk nog meer voelen en Maduro de schuld geven”

James Story, een van de belangrijkste architecten van de illegale operaties voor regimeverandering tegen Venezuela in de afgelopen jaren, schreef een opiniestuk waarin hij alle standaard propagandabeschuldigingen herhaalde. Story verlustigde zich erover dat de recente olieblokkade op de Venezolaanse export “een effectievere en aanvaardbaardere manier is, om de regering omver te werpen, aangezien “het afknijpen van deze inkomstenstroom” de bevolking zodanig zou uithongeren dat zij “zou inzien dat een leven zonder hem [Maduro] aan de macht te verkiezen is boven zijn aanblijven”.

U zult de doorzichtige hypocrisie opmerken, aangezien de VS een maand voor hun “totale en volledige blokkade” van Venezuela “het gebruik van militaire troepen door Iran om een commercieel schip in internationale wateren te enteren en in beslag te nemen [wat] een flagrante schending van het internationaal recht vormt en de vrijheid van navigatie en het vrije handelsverkeer ondermijnt” veroordeelden.

Het is niet zo dat westerse journalisten niet op de hoogte zijn van het propagandaplan van Washington, dat Iran veroordeelde om vervolgens zelf wereldwijde piraterij te plegen, aangezien dit openbaar werd gemeld. Maar als ze de verbanden zouden leggen, zou dat de media blootstellen als volkomen onderdanig aan staatspropaganda, en daarmee het spel verraden.

Er is natuurlijk niets dat meer verontwaardiging wekt dan de vermeende samenwerking van Venezuela met de “vijandige staten”. Zelfs als de beschuldigingen waar zijn, illustreert dit het leidende principe dat moet worden aanvaard als men aan het debat wil deelnemen: geen enkel land, hoe zwak ook, heeft het recht zich te verdedigen tegen niet-uitgelokte westerse agressie.

Elliot Abrams eiste dan ook dat de VS Venezuela zouden aanvallen vanwege de vermeende “samenwerking met China, Cuba, Iran en Rusland, waardoor landen die vijandig staan tegenover de belangen van de VS een uitvalsbasis krijgen op het Zuid-Amerikaanse vasteland“, met wapens die ”vanuit Venezuela het Amerikaanse grondgebied kunnen bereiken“. Abrams heeft geen problemen met de ‘wettigheid’ van dergelijke aanvallen, maar alleen ”twijfels over de kans op succes”. “Het land alleen maar uithongeren zal niet voldoende zijn: het moet met militaire aanvallen uit de macht worden gedwongen, waardoor de ondersteunende structuren van het regime, ook in het leger, in chaos zullen worden gestort en zij zullen vrezen voor hun eigen toekomst.”

Ongetwijfeld heeft de nazi-pers Operatie Barbarossa om dezelfde redenen “bekritiseerd” voordat ze de Sovjet-Unie binnenvielen. Hun ideologische erfgenamen hebben geleerd dat het ‘uithongeren’ van de bevolking niet voldoende is om te winnen; ze moeten hun tegenstanders verpletteren “en hen laten vrezen voor hun eigen toekomst”.

Zonder enige ironie lezen we zelfs dat het Venezuela is, samen met “het Cuba van Castro”, dat de VS “asymmetrisch” ‘aanvalt’, in de woorden van Machado – en niet andersom, natuurlijk. Het doel van de Amerikaanse agressie is het openen van “een buitengewone grens voor Amerikaanse investeringen in energie, infrastructuur, technologie en landbouw”.

Kortom, Washington en zijn bondgenoten kunnen niet tolereren dat Venezuela “geassocieerd wordt met” degenen die de maffiabaas heeft verboden, zoals de liberale mediageliefdste David Frum het uitdrukte. Het “doel is dus om de Venezolaanse democratie te herstellen die bestond vóór [Hugo] Chávez en Maduro” – wat, nogmaals, moet verwijzen naar de door de VS geleide junta en de gecreeerde oligarchie.

Dit is wat men een ‘publiek debat’ noemt , waarin de meest uitgesproken ‘critici’ waarschuwen dat westerse agressie simpelweg niet kan slagen, terwijl de haviken verheugd vaststellen dat ‘militaire aanvallen’ hen ‘bang kunnen maken voor hun eigen toekomst’.

De diepgewortelde totalitaire inslag in de westerse intellectuele cultuur wordt duidelijk geïllustreerd door deze uitspraken en de reacties daarop: nul.

Loyale en gehersenspoelde westerlingen zien niet in dat hetzelfde soort argumenten net zo goed gebruikt zouden kunnen worden door Poetin als hij Zweden zou willen binnenvallen, door ayatollah Khamenei als hij Israël zou willen binnenvallen of door Xi Jinping als hij Taiwan zou willen binnenvallen.

Dit toont aan dat westerse intellectuelen de wereldorde en geweld op dezelfde manier zien als ze beweren dat Poetin dat doet: “we hebben onze invloedssfeer en moeten daarover heersen zoals we dat willen.” Zulke simpele observaties kunnen in gecultiveerde kringen niet worden uitgesproken, hoe voor de hand liggend ze ook mogen zijn.

Op deze manier zijn de westerse media in feite medeplichigen geworden van een van de schoolvoorbeelden van deze eeuw van een niet-uitgelokte agressiecampagne tegen een soevereine staat.

Topfoto: Mainstreammedia werken rechtstreeks mee aan het verspreiden van officiële Amerikaanse verhalen. (Afbeelding gemaakt met AI)

Andi Olluri is een freelance schrijver over propaganda en buitenlandse zaken, die voornamelijk publiceert in Europese en af en toe in Amerikaanse linkse kranten. In zijn professionele leven doet hij onderzoek naar epidemiologie en evidence-based medicine, en studeert hij aan het Sahlgrenska Academy University Hospital (Göteborg, Zweden).

Gerelateerd (berichten in dit archief):