Bron: Roger D. Harris, 
Dissident Voice 29 maart 2020 ~~~ 

Volgens de parabel, sluit de ondankbare zoon een levensverzekering af op zijn ouders, vermoordt hen om het geld op te strijken en wordt gepakt en schuldig bevonden. Bij zijn veroordeling vraagt de rechter of hij iets ter strafverlichting te zeggen heeft. De zoon antwoordt: “Heb medelijden met mij omdat ik een wees ben.” Dat is Chutzpah.

De aanklachten van de Amerikaanse procureur-generaal Barr op 26 maart tegen de regering van Venezuela wegens narcoterrorisme gaan verder dan Chutzpah. Om te beginnen was William P. Barr hoofdadviseur van de CIA-luchtvaartmaatschappij Southern Air Transport, die in de jaren ’80 betrokken was bij het beheer van illegale drugs en aanverwant narcoterrorisme tijdens Iran-Contra.

De Amerikaanse beschuldigingen van drugshandel tegen Venezuela zijn het toppunt van hypocrisie. De belangrijkste bron van heroïne ter wereld is het door de VS bezette Afghanistan; de VS is de grootste markt voor cocaïne ter wereld.

De president van Honduras, Juan Orlando Hernández (JOH), is de laatste in een lijn van corrupte presidenten sinds de door de VS gesteunde staatsgreep van 2009. JOH werd in oktober door een Amerikaanse federale rechtbank geïdentificeerd als een verdachte mede-samenzweerder voor het smokkelen van miljoenen dollars aan cocaïne naar de VS.

Colombia is de belangrijkste regionale cli├źntstaat van de VS en onderscheidt zich als grootste ontvanger van Amerikaanse militaire hulp op het halfrond. Hillary Clinton noemde Plan Colombia een model voor Latijns-Amerika. Toch is dit ‘model’ de grootste leverancier van illegale coca├»ne op aarde. En dat is nog maar het begin van de Amerikaanse geschiedenis van medeplichtigheid aan internationale drugshandel.

De valse criminele aanklachten van de Amerikaanse regering tegen veertien hooggeplaatste Venezolaanse functionarissen zijn voor vermeende betrokkenheid bij de internationale drugshandel. De Amerikaanse regering heeft op het hoofd van de Venezolaanse president Maduro 15 miljoen dollar gezet, en op het hoofd van de National Constituent Assembly en andere vooraanstaande ambtenaren en voormalige ambtenaren elk 10 miljoen dollar.

Dertig jaar geleden plaatsten de VS een beloning van $1 miljoen op het hoofd van Manuel Noriega, de toenmalige president van Panama, op beschuldiging van drugshandel. Noriega was lange tijd een Amerikaanse veiligheidsagent geweest die meewerkte aan de vuile Contra-oorlog van de VS tegen de Sandinistische regering in Nicaragua. Noriega had ook zijn Amerikaanse bescherming gebruikt om zijn heerschappij in Panama en zijn banden met Colombiaanse drugskartels te consolideren. Tegen het einde van zijn ambtstermijn toonde Noriega echter onvoldoende dienstbaarheid aan zijn Amerikaanse handlangers en werd hij afgezet tijdens de Amerikaanse invasie van Panama in 1989, waarbij een hoog, doch betwist, aantal burgers om het leven werden gebracht.

Zoals RT waarschuwt: “De aanklacht van de Venezolaanse president Nicol├ís Maduro en zijn ambtenaren tegen de drugshandel is een weerspiegeling van het motief waarop Panama werd binnengevallen en de leider werd ontvoerd. In tegenstelling tot de zaak Noriega, waar de Panamese president met de volledige kennis en bescherming van de CIA en andere Amerikaanse veiligheidsagentschappen werd veroordeeld voor massale drugshandel, ontbreekt het de VS aan bewijs tegen de Venezolanen.

De beweringen van de VS dat Venezolaanse functionarissen samenzweren om “de Verenigde Staten te overspoelen met coca├»ne”, zijn compleet ongegrond. Zelfs het Washington Office on Latin America (WOLA), een in Washington gevestigde denktank die steun verleent aan regime-change voor Venezuela, heeft in een recent gedetailleerd rapport op basis van de eigen gegevens van de Amerikaanse regering vastgesteld, dat de feiten dergelijke valse beweringen niet ondersteunen.

De gezaghebbende Amerikaanse interagentschap Consolidated Counterdrug Database meldt in feite dat 93% van de aan de VS gebonden cocaïne wordt verhandeld via routes in het westelijk deel van het Caribisch gebied en het oostelijk deel van de Stille Oceaan, niet via de oostelijke Caribische kust van Venezuela. In 2018 stroomde er meer dan zes keer zoveel cocaïne door het Amerikaanse Guatemala als in Venezuela.

Ja, sommige illegale drugs stromen door Venezuela – een kleine hoeveelheid in vergelijking met de drugs die afkomstig zijn uit de VS-cli├źntstaten – maar de schuldigen zijn criminele bendes die door de aangeklaagde ambtenaren worden bestreden. De coca wordt gekweekt en geproduceerd tot coca├»ne in het naburige Colombia, niet in Venezuela. Terwijl ze de acties steunen van de Amerikaanse regering om de Venezolaanse staatsinstellingen te ondermijnen , erkent WOLA: “Venezuela’s staatsinstellingen zijn verslechterdÔÇŽ In deze omgeving is het de gewapende groepen en georganiseerde criminele structuren, inclusief drugshandelsgroepen goed vergaan.”

Toch is de conclusie van WOLA: “De gegevens van de Amerikaanse overheid suggereren dat Venezuela, ondanks deze uitdagingen, geen primair doorvoerland is voor aan de VS gebonden coca├»ne. Het beleid van de VS ten aanzien van Venezuela zou gebaseerd moeten zijn op een realistisch begrip van de transnationale drughandel”.

De Amerikaanse aanklachten tegen de regering van Venezuela zijn een opstapeling van een beleid van regime-change. Sinds Hugo Chávez in 1998 tot president van Venezuela werd gekozen en de Bolivariaanse revolutie in gang zette, heeft de vijandige Amerikaanse regering consequent ongefundeerde beschuldigingen van narcotica geuit.

Meer recentelijk heeft de Trump-regering geprobeerd de democratisch gekozen president van Venezuela te vervangen door een door de VS gekozen en verzorgde veiligheidsagent. Juan Guaid├│, de door Trump gezalfde man om president van Venezuela te worden, had zich nooit voor het presidentschap verkiesbaar gesteld en was onbekend bij 81% van de Venezolaanse bevolking ten tijde van zijn zelfverklaring als president. Naast deze twijfelachtige kwalificaties werkte Guaid├│ samen met het rechtse Colombiaanse drugskartel en de paramilitaire groepering Los Rastrojos en poseerde zelfs op foto’s met enkele van hun medewerkers, die op Twitter werden gepost.

De steeds zwaardere unilaterale dwangmaatregelen tegen Venezuela door de VS hebben een blokkade gecre├źerd die in Venezuela meer dan 100.000 levens heeft gekost. Sancties zijn geen alternatief voor oorlog, maar een economische vorm van oorlogvoering en net zo dodelijk. Als zodanig zijn unilaterale economische sancties een expliciete schending van het internationaal recht volgens het handvest van de Verenigde Naties en de Organisatie van Amerikaanse Staten en zelfs onder het Amerikaanse recht.

Helaas staat Venezuela niet alleen. De sancties van het schurkenstaat-rijk verwoesten nu een derde van de wereldbevolking in 39 landen.

Deze laatste escalatie van de Amerikaanse hybride oorlog tegen Venezuela vindt plaats in het kader van de wereldwijde pandemie van het corona-virus, die het Amerikaanse rijk als een kans ziet om het Venezolaanse volk dat door de gezondheidscrisis kwetsbaarder is geworden, verder aan te vallen. Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken heeft inderdaad de ‘maximale druk’ tegen Venezuela uitgeroepen. In dienst van het rijk heeft Twitter de accounts gesloten van de Venezolaanse ministeries van gezondheid, wetenschap, onderwijs en huisvesting.

Ondertussen steunen Cuba, Rusland en China allemaal de succesvolle inspanningen van de regering-Maduro om de verspreiding van COVID-19 in Venezuela tegen te gaan. In tegenstelling tot deze internationale solidariteit, zitten de VS midden in de grootste oorlogsspelen sinds 25 jaar, Defend Europe 20, in strijd met de quarantaineprotocollen van de Wereldgezondheidsorganisatie.

Woorden kunnen het onmenselijke bedrog van de reactie van het Amerikaanse rijk op de pandemie niet voldoende beschrijven. Dit zou een tijd moeten zijn voor de Amerikaanse regering om:

  • De niet-ondersteunde aanklachten tegen president Maduro en andere Venezolaanse functionarissen te laten vallen.
  • De onmenselijke en illegale sancties tegen Venezuela op te heffen, zodat Venezuela medicijnen en apparatuur kan kopen om de pandemie van het coronavirus beter te bestrijden.
  • De normale betrekkingen met Venezuela op basis van respect voor de nationale soevereiniteit te herstellen.

Roger D. Harris is verbonden aan de Task Force on the Americas, een mensenrechtengroep die sinds 1985 solidair werkt met de bewegingen voor sociale rechtvaardigheid in Latijns-Amerika en het Caribisch gebied.

Topfoto: Een afbeelding van het Amerikaanse ministerie van Justitie toont aanklachten tegen de Venezolaanse president NicolAs Maduro en andere Venezolaanse functionarissen. 26 maart 2020. (Archief)