Venezuela |
jun 2026
Bron: Pablo Solana, 
Tiempo Argentino, 15 juni 2026 [ES] 
venezuelanalysis, 17 juni 2026 [EN] ~~~

Juan Contreras, gemeenschapsleider uit 23 de Enero, veroordeelt de Amerikaanse bemoeienis met Venezuela en de bedreigingen tegen Bolivariaanse basisbewegingen.

Na de Amerikaanse aanval op 3 januari verkeerde Venezuela in een toestand van opschudding en onzekerheid, waarbij verdere militaire acties niet uitgesloten zijn. De afgelopen dagen vond er volgens een verklaring van de Venezolaanse regering „een gezamenlijke operatie plaats tussen Venezolaanse en Amerikaanse veiligheidsdiensten in het zuidoosten van de staat Bolívar, waarbij netwerken van de georganiseerde misdaad werden ontmanteld“. Enkele dagen eerder had de Coordinadora Simón Bolívar, een legendarische chavistische organisatie, de betrokkenheid van de DEA aan de kaak gesteld bij het opzetten van een repressief offensief met als doel de volksbeweging in de iconische wijk 23 de Enero, die Juan Contreras omschrijft als „de belangrijkste wijk van Caracas“, te „onthoofden“.

Contreras, een gemeenschapsleider, afgestudeerd in maatschappelijk werk en voorzitter van de Coordinadora, is een ervaren chavistische activist en fervent verdediger van de Bolivariaanse Revolutie. Hij is van mening dat er nu „schandelijke situaties zijn die openbaar gemaakt moeten worden“, maar hij stelt de Amerikaanse regering – „onze vijand“ – hiervoor verantwoordelijk. Contreras is geboren en getogen in de dichtbevolkte en strijdbare wijk 23 de Enero, waar hij nog steeds woont en waar hij ons ontving om de complexe situatie waarin Venezuela zich bevindt te evalueren, en met name de sociale bewegingen.

Hoe reageren de Venezolaanse maatschappelijke organisaties op wat er sinds de Amerikaanse militaire aanval op 3 januari in het land gebeurt?

Wat er gebeurde, was een daad van agressie, een oorlogsdaad. Zij [de VS] probeerden en proberen nog steeds ons volk te breken, maar wij in de sociale bewegingen hebben onze inspanningen voortgezet omdat we nog steeds geloven in het revolutionaire proces. Onze vijand is de Amerikaanse regering, die zich wel moet hebben gerealiseerd dat Chávez niet het probleem was, want Chávez is overleden en de revolutie ging door. President Maduro is ontvoerd, en hier staan we dan. Wat we vandaag meemaken is uniek in de geschiedenis; ik denk niet dat er ooit ergens anders ter wereld iets is gebeurd dat lijkt op wat er in Venezuela gebeurt – het kwam nog het dichtst in de buurt in 1989 in Panama, toen ze Noriega ontvoerden. Maar hier is hun verhaal in duigen gevallen: er is niet bewezen dat Venezuela een drugshandelstaat is, dat de regering banden heeft met de drugshandel, of dat president Nicolás Maduro een van de grootste drugsbaronnen was, zoals zij beweerden. Integendeel, al die verhalen zijn inmiddels ontkracht, en het is duidelijk dat ze het gemunt hebben op onze energiereserves. Het Venezolaanse volk is zich hier terdege van bewust.

Is het vaststellen van een staat van oorlog en het aanwijzen van een vijand de basis voor de waarschuwing die u hebt afgegeven over het gevaar van een door de DEA georkestreerde aanval op 23 de Enero?

Dit is informatie die we uit een betrouwbare bron hebben ontvangen en waaruit blijkt dat er een grootschalige operatie wordt gepland tegen 23 de Enero, wat niet ondenkbaar is. 23 de Enero heeft als wijk een historische betekenis die teruggaat tot de Vierde Republiek, tussen 1958 – na de val van Pérez Jiménez – en de komst van de democratie. Die dreiging is zeer reëel. Ik ben van mening dat men destijds de dreigingen van het Amerikaanse imperium heeft onderschat: het feit dat onze kusten werden geblokkeerd, het feit dat ons luchtruim werd geblokkeerd… Wat we hier nu aan de kaak stellen, heeft alle kenmerken om werkelijkheid te worden. Ik ben niet de enige die dit zegt, noch de bron die ons deze informatie heeft verstrekt – en dat is een betrouwbare bron. Het is zo dat alle propaganda die er de ronde doet in die richting wijst, te beginnen met de journalisten die nu in Miami wonen en een grootschalige campagne voeren tegen de colectivos. „Wat gaat er met de colectivos gebueren? Waarom vallen ze de colectivos niet aan? Waarom ontwapenen ze de colectivos niet?“ Marco Rubio heeft het zelf gezegd, en onlangs heeft een van de hoogste militaire leiders het gezegd: ze komen achter de „gewapende groeperingen“ aan. Het probleem is dat ze in hun verhaal sociale bewegingen bestempelen als gewapende groeperingen en hen ervan beschuldigen gewapend te zijn, om zo hun agressie te rechtvaardigen. Welnu, vandaag de dag is ons volk gewapend met bewustzijn; vandaag de dag, na 27 jaar, is ons volk meer Bolivariaans dan ooit. Dit zijn de mensen die hun vertrouwen stelden in Comandante Chávez, die zich inzette voor de heroprichting van de Bolivariaanse Republiek Venezuela. Vanuit dat perspectief kunnen we al deze cognitieve oorlogsvoering tegen Venezuela begrijpen.

Er zijn hier geen guerrillastrijders; wat we hier hebben is een bewust volk, een gemobiliseerd volk, een volk dat er via cultuur en volksonderwijs in is geslaagd om vanaf het niveau van de barrio, met de gemeenschapsraden en de communes, vooruitgang te boeken bij de opbouw van het Bolivariaanse embryo. De VS proberen die organisatie dus te ontmantelen door de tactiek van onthoofding toe te passen. Ze willen de collectieven vernietigen, degenen die hun stem verheffen tegen het imperium, degenen die aan de kaak stellen wat er vandaag in ons land gebeurt, degenen onder ons die het niet eens zijn met wat er vandaag gebeurt, en die een principiële en standvastige houding hebben aangenomen tegenover die agressie en invasie door het Amerikaanse imperium.

Hoe zou de DEA, op basis van de informatie die u hebt, een dergelijke aanval op Venezolaans grondgebied uitvoeren?

Ze opereren door druk uit te oefenen. In al onze landen hebben we een repressieve politiemacht. Misschien is er een deel van de politie – waaronder de kern van de leiding – dat begrip heeft voor mensenrechtenkwesties, maar er zijn andere delen die gemakkelijk kunnen worden ingepalmd. We hebben 27 jaar ervaring waarin generaals, kolonels en kapiteins ons de rug hebben toegekeerd en het beleid van het imperium hebben gediend. Het is dus niet vergezocht om te zeggen dat de Verenigde Staten samenwerken met bepaalde politiekorpsen, of met specifieke functionarissen die wellicht bereid zijn om een operatie uit te voeren tegen het belangrijkste symbool in Caracas, namelijk de buurt 23 de Enero. Van 1958 tot 1998 zijn daar ongeveer 160 martelaren door de politie vermoord. Met andere woorden, dit is geen onzin: het is ernstig, en naarmate de druk op onze regering toeneemt om een verkiezingsproces op gang te brengen, kan het agressieplan ook in een stroomversnelling komen.

Het is dus natuurlijk heel goed mogelijk dat ze doorgaan met een dergelijke actie om uit te roeien wat zij beschouwen als „het Bolivariaanse verzet“, vertegenwoordigd door sociale bewegingen die georganiseerd zijn in communes, gemeenschapsraden en al lang bestaande sociale organisaties zoals de Coordinadora Simón Bolívar, die een uitdrukking is van de volksmacht.

Hebben jullie enige blijk van solidariteit ontvangen van de regering?

Iemand met invloed binnen de regering belde ons op, nam contact op, we spraken met elkaar, en zij stemden ermee in om de zaak te onderzoeken en na te gaan. Wat zij aanraadden was voorzichtigheid: elke provocatie vermijden. En nou ja, we wachten af of wat besproken is ook daadwerkelijk zal worden uitgevoerd, dat er een grondig onderzoek wordt ingesteld naar wat wij aan de kaak stellen. Want tot nu toe dachten we dat [de VS] nooit zouden binnenvallen, maar dat hebben ze wel gedaan; we hebben ze onderschat, en ze zijn binnengevallen. En vandaag de dag hebben ze het lef om onze olie te verkopen, onze financiën te beheren, ons te provoceren en te zeggen dat ze van ons hun 51e staat gaan maken. En bovendien hebben ze ons onder curatele geplaatst alsof ze de eigenaars van ons land zijn. Dit is natuurlijk schandelijk, en we moeten het aan de kaak stellen.

Daarom blijven wij, als onderdeel van de volksbeweging, gemobiliseerd en blijven we veroordelen wat er op 3 januari is gebeurd en de gevolgen die we in het geboorteland van Bolívar ondervinden.

Deze situatie heeft tot nu toe nog geen internationale weerklank gevonden. Welke boodschap heb je voor de sociale en politieke krachten in Latijns-Amerika?

Het is 200 jaar geleden sinds het Amphictyonisch Congres, waarin de Bevrijder opriep tot de oprichting van een confederatie van naties en tot verdediging tegen het Amerikaanse imperium, dat toen al zijn klauwen liet zien. Is er een beter moment om op te roepen tot een continentale uitbreiding van de strijd van onze maatschappelijke organisaties? Niet alleen Venezuela loopt gevaar: heel Latijns-Amerika staat op het spel. Ze komen voor hun achtertuin. Vandaag de dag mengen ze zich schaamteloos en op interventionistische wijze in de verkiezingen in Colombia en verklaren ze welke kandidaat ze willen zien winnen. Hetzelfde deden ze in Honduras.

In het licht van deze gebeurtenissen moet de oproep om de strijd over het hele continent uit te breiden vandaag de dag dan ook werkelijkheid worden. De enige kans voor Latijns-Amerika om aan de agressie van de regering van Donald Trump te ontsnappen, is door de coördinatie van de volks- en revolutionaire beweging in de hele regio. We moeten ons verenigen, we moeten deze situatie aan de kaak stellen en we moeten vooruitgaan, want ze komen voor alles. De enige weg vooruit is om van de strijd een continentale strijd te maken.

Dit is iets wat destijds niet alleen door Bolívar werd verkondigd, maar ook door commandant Ernesto Guevara werd nagestreefd. Ik ben van mening dat we onze inspanningen daarop moeten richten: op het verenigen van de volks- en revolutionaire krachten van Latijns-Amerika en het Caribisch gebied.

gerelateerd (berichten in het openbaararchief):