In augustus 2017 opende het witte huis haar eerste aanval op staats-oliebedrijf PDVSA, met Executive Order 13808

Bron: Mision Verdad, 26 April 2020 (Sp.), 
orinocotribune 29 april 2020 (En.) ~~~ 

Het bevel kwam om een belegering, die de Venezolaanse economie en overheidsfinanciën al sinds 2015 en 2016 onderging, te formaliseren (in regelgeving vastleggen), toen het afsluiten van buitenlandse bankrekeningen van de Venezolaanse staat zich begon af te tekenen als de operationele pijler van een strategie die erop gericht was, de invoer uit Venezuela te beperken en het land te isoleren van de wereldhandel.

Op papier beperkte dit uitvoeringsbesluit zich tot het belemmeren van de financiële activiteiten van de staatsoliemaatschappij, dat wil zeggen, dat het de aan- en verkoop van obligaties en de mogelijkheden voor nieuwe schulden in de toekomst blokkeerde. Te midden van een cyclus van lage olieprijzen betekende deze beperking dat PDVSA niet zijn toevlucht kon nemen tot bronnen van buitenlands kapitaal om zijn infrastructuur, waaronder zijn raffinaderijen, te verbeteren.

PDVSA heeft 6 grote raffinaderijen met een capaciteit van meer dan 1 miljoen vaten per dag. De sancties van de VS hebben de olie-uitvoer van Venezuela met 50% verminderd, waardoor de hoeveelheid ruwe olie die bestemd is voor de productie van benzine is afgenomen. Foto: Archief / El Nacional

In januari 2018 vierde het ministerie van Buitenlandse Zaken het feit, dat de algemene financiële blokkadestrategie, vormgegeven door het wettelijk kader van Uitvoeringsbesluit 13808, effectief was.

De pressiecampagne tegen Venezuela werkt. De financiële sancties die we hebben opgelegd (…) hebben de regering gedwongen om in gebreke te blijven, zowel in de staatsschuld als in de schuld van PDVSA, zijn oliemaatschappij. En wat we zien (…) is een totale economische ineenstorting in Venezuela. Dus ons beleid werkt, onze strategie werkt en we zullen het handhaven,” was de mededeling van het ministerie van Buitenlandse Zaken, die publiek werd gemaakt op voorwaarde van anonimiteit. Het werd toen uit de media gewist.

Maar in werkelijkheid heeft de strategie een gedeelde verantwoordelijkheid. De coalitie van anti-Chavez partijen heeft, volgens de richtlijnen van Washington, de blokkerende maatregelen bevorderd door gebruik te maken van haar leidende positie in het parlement, name in het jaar 2017, toen de toenmalige president Julio Borges, zijn hele agenda wijdde aan het aanzetten tot meer en meer harde sancties tegen Venezuela.

Terwijl Washington bezig was het juridische kader op te bouwen voor een langdurige economische oorlog die afhankelijk van de politieke situatie zou escaleren, waren Julio Borges en de oppositiepartijen, onder tafel, verantwoordelijk voor het communicatiebeheer van de maatregelen, met inbegrip van institutionele steun via de Nationale Assemblee.

Het idee was om te projecteren, dat “Venezolanen in het algemeen” vroegen om sancties als ondersteunend mechanisme voor het “herstel van de democratie”, en dat de Trump-regering, die zeer toegewijd is aan de “nobele” geesten van de politieke verandering in de “maatschappij”, vervolgens het voortouw nam bij het nemen van economische blokkademaatregelen.

GERELATEERD: Mexico zet in op de Latino-broederschap in plaats van op de VS-sancties – Benzine voor Venezuela

Twee jaar later heeft dit verhaal het vermogen verloren om de verscherping van de sancties te rechtvaardigen. Er zijn geen “nobele doelen” meer.

Julio Borges met National Security Advisor, General HR Mc Master, mei 2017. Foto: Al Mayadeen

In de loop van 2018 nam de weg naar de energiecrisis in Venezuela de vorm aan van een algemene strategie, die de invoer van voedsel en medicijnen, de commerciële en financiële transacties van de Venezolaanse staat en de leveranciers van additieven en chemicaliën voor de raffinage van benzine omvatte.

Naslagwerk: chronologisch overzicht overzicht van de financieel-economische sabotage (sancties)

De verwoede inzet van sancties tegen tientallen ambtenaren en de belangrijkste bedrijven, banken en politieke instellingen van het land dwong enerzijds tot het commerciële en financiële isolement van Venezuela en anderzijds tot reputatieschade die de handelsbetrekkingen met bedrijven en landen deed afnemen.

Maar Juan Guaidó’s zelfverklaring als president van Venezuela, die met gezag werd geïnvesteerd via een tweet van Donald Trump in januari 2019, betekende een ommekeer van 180 graden. Dagen later werd de staatsoliemaatschappij opgenomen als een door het ministerie van Financiën aangewezen bedrijf, door middel van Executive Order 13850 , die het in feite blokkeerde van de Amerikaanse energiemarkt en een negatieve invloed had op het wereldwijde netwerk van kopers en leveranciers.

Vanaf dat moment, begin 2019, werd het kopen van benzine of additieven voor de productie ervan in de Venezolaanse raffinaderijen voor de staatsoliemaatschappij een zware, gecompliceerde operatie, die nu wordt bemiddeld door driehoekshandel en het opzetten van nieuwe handelsnetwerken om de invoer uit te voeren en zo het bijna militaire bewakingssysteem van het ministerie van Financiën te omzeilen.

Washington gebruikte zijn geopolitieke machtsinstrumenten om vitale importen uit het land (en de olie-industrie die het ondersteunt) om te zetten in een soort misdaad, die zou worden begaan door verwante landen en bedrijven. Het verhaal van de vermeende Venezolaanse “mislukte staat” van de (gewapende) regimechangecycli van 2014 en 2017, gaf vorm aan de op afstand bediende vernietigingswapens, in de vorm van sancties die later door de Verenigde Staten tegen het land zouden worden gebruikt.

De economie werd omgevormd tot een centraal slagveld van onconventionele oorlogsvoering, bemiddeld door logica’s van gerechtelijke en financiële repressie die voortvloeiden uit 7 uitvoeringsbesluiten die in de strategische sectoren van het land werden ingezet.

Tussen april en september 2019 heeft het ministerie van Financiën naar aanleiding van het wegvallen van het imago van Guaidó voor een escalatie gekozen en meer dan 30 PDVSA schepen en tankers (eigendom van of geëxploiteerd door de staatsbedrijven) die belast zijn met het vervoer van olie, benzine en derivaten voor de raffinage, aan de OFAC-lijst toegevoegd.

Het door PDVSA geëxploiteerde en door de VS gesanctioneerde “Sandino”-schip heeft een vrachtcapaciteit van 490 duizend vaten lichte ruwe olie en derivaten. Foto: Archief

De maatregelen van OFAC, die nu worden toegepast op de transportvloot van de olie-industrie, verbieden in principe de commerciële of financiële betrokkenheid van Amerikaanse bedrijven en burgers. Maar aangezien de Verenigde Staten een rechtsmacht met een lange arm is, hebben zij de maatregelen van hun territoriale reikwijdte overschreden en hebben druk uitgeoefend op derden, zowel regeringen als bedrijven, om elke relatie met Venezuela te verbreken, aangezien zij door het ministerie van Financiën kunnen worden getroffen, beboet of gestraft.

Deze globalisering van de blokkade tegen Venezuela werd op 5 augustus officieel gemaakt met Executive Order 13884, waarbij alle Venezolaanse activa in de Verenigde Staten in beslag werden genomen. Het bevestigde het onherstelbare verlies van Citgo, de dochteronderneming van het PDVSA in de VS, waarmee het land in de eerste jaren van de sancties benzine, belangrijke reserveonderdelen en chemische additieven voor de industrie kon invoeren.

Dit uitvoeringsbesluit vergemakkelijkte de zogenaamde “secundaire sancties” die werden toegepast op bedrijven buiten de jurisdictie van de VS en derde landen. Het effect zou snel voelbaar zijn.

De sancties van Washington hebben de olieproductie teruggebracht tot 700 duizend vaten per dag medio 2009. Volgens de econoom Francisco Rodríguez, hoofd van Torino Capital, hebben de Amerikaanse maatregelen de daling van de Venezolaanse productie beïnvloed. Foto: Torino Capital

Bloomberg meldde in september dat de “Shipowners’ Club, een verzekeringsmaatschappij voor internationale rederijen, haar leden adviseerde om voorzichtig te zijn in hun omgang met Venezuela. De groep zegt dat als een lid wordt gesanctioneerd, hun eigendom kan worden geblokkeerd en de club de verzekeringsdekking kan beëindigen of opschorten”.

Naast de onmogelijkheid om contact op te nemen met rederijen en het afsluiten van de bijbehorende verzekering voor de olie-export (de basis voor 90% van de inkomsten van het land), waren er de operationele complicaties van het verkrijgen van benzine.

GERELATEERD: Plunderingen, protesten, Coronavirus en Venezuela (+Coronavirus Worldwide Looting Gallery) Deel 1

Bloomberg meldde eeind vorig jaar dat “vóór oktober de schepen grotendeels rechtstreeks en zonder tussenstops Europese benzine aan Venezuela leverden. Maar toen zeiden verschillende operators, waaronder Exxon Mobil Corp SeaRiver’s scheepvaartdochter en China’s Unipec, dat ze geen schepen zouden charteren die in Venezuela waren geweest”.

“Hoewel de levering van benzine niet specifiek door de Amerikaanse sancties wordt beïnvloed, heeft het Amerikaanse land het moeilijk gemaakt om brandstof aan Venezuela te verkopen”, concludeerden de Amerikaanse financiële media.

Het jaar 2020 begon met een verslechtering van het imago van Guaidó en een klimaat van politieke stabiliteit dat moeilijk maakte om het economische scenario vol te houden. De moeilijkheden bij de invoer van derivaten of benzine die Bloomberg rechtstreeks rapporteerde, dwongen tot een reorganisatie van het handelsnetwerk waarin de Russische oliemaatschappij Rosneft een sleutelrol speelde.

In maart reageerde Washington op deze nieuwe regeling door Rosneft-filialen, Rosneft Trading (Zwitserland) en TNK Trading International, te straffen met sancties in een geplande poging om de benzinelevering van het land te doen instorten. De illegale maatregelen tegen de Russische filialen waren gebaseerd op de samenwerking met Venezuela om de verkoop van ruwe olie en de invoer van benzine, die sinds 2017 door de Verenigde Staten was verboden, nieuw leven in te blazen.

Maduro en Poetin zijn in Moskou na het olie- en olie-embargo dat de Verenigde Staten in augustus 2019 tegen Venezuela hebben afgekondigd. Foto: EFE

De woordvoerder van het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken heeft gelijk als hij stelt, dat de Verenigde Staten van mening zijn dat Rusland en Venezuela Amerikaanse provincies zijn waar het Witte Huis een legale overheersing kan uitoefenen.

Op 8 april vertelde het agentschap Reuters over de gevolgen van deze maatregelen voor de beschikbaarheid van benzine in Venezuela:

“Sinds eind 2019 hebben Amerikaanse functionarissen de meeste brandstofleveranciers van Venezuela gevraagd om geen benzine meer naar de door de crisis getroffen natie te sturen. In de laatste reeks oproepen begin maart tussen ambtenaren van de VS en oliemaatschappijen, herhaalden zij het verbod, ondanks de verslechtering van de humanitaire omstandigheden in het land, volgens de bronnen,” zei het agentschap.

Reuters meldde dat Italië’s Eni, Spanje’s Repsol en Reliance Industries of India benzine blijven uitvoeren naar Venezuela, maar de door het agentschap geciteerde Gringo-ambtenaren waren niet erg comfortabel met de zendingen en de relaties met PDVSA. “Zij onderstreepten de boodschap dat er geen benzine is als onderdeel van de olie-uitwisseling”, concludeert Reuters, en wijst erop dat Washington zich mobiliseert om de aanvoerlijnen van het land af te snijden.

De tweede helft van april werd in Venezuela gekenmerkt door de sociale quarantaine die de Venezolaanse regering had bevolen om de besmettingscurve van de Covid-19-pandemie af te vlakken, maar ook vanwege het tekort aan benzine als gevolg van de destructieve sancties van de Verenigde Staten, die voortdurend de pijn willen vergroten.

De schokgolf heeft de mobiliteit van voedsel, medicijnen en basisgoederen van het land belemmerd, de inflatie versneld, de verwachtingen van economische verlamming (het bloed van de parallelle dollar) en de chaos van het sociale en economische leven van het land. Naarmate het geweld van de sancties toeneemt, neemt ook het duidelijke bewijs toe dat ze het land schaden.

In oktober 2018 verklaarde de voormalige ambassadeur van de Verenigde Staten in Venezuela, William Brownfield, in een interview: “als we de PDVSA gaan sanctioneren, zal dat gevolgen hebben voor de hele bevolking, de gewone burger (…) wat dat betreft zou de beste oplossing zijn, om de ineenstorting te versnellen, zelfs als dat een periode van groter lijden oplevert voor een periode van maanden of misschien jaren”.

Venezuelanen staan in de rij bij een PDVSA tankstation aan de rand van Caracas. Foto: Fausto Torrealba / Reuters

Dat is alles, edelachtbare.


Topfoto: De afgevaardigde van het Witte Huis voor Venezuela, Elliott Abrams, verklaarde in februari van dit jaar: Ik hoop dat “sommige activiteiten van Repsol zullen veranderen,” verwijzend naar de betrekkingen met PDVSA. Abrams zet de Europese oliemaatschappijen onder druk om geen olieproducten te verhandelen met Venezuela. Foto: AP

Bron URL: Mision Verdad / Medium

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *