{"id":6201,"date":"2022-03-31T23:06:00","date_gmt":"2022-03-31T21:06:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.handsoffvenezuela.nl\/?p=6201"},"modified":"2022-04-23T22:08:26","modified_gmt":"2022-04-23T20:08:26","slug":"dorothy-granada-het-dierbaarste-in-mijn-hart-is-de-revolutie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.handsoffvenezuela.nl\/index.php\/2022\/03\/dorothy-granada-het-dierbaarste-in-mijn-hart-is-de-revolutie\/","title":{"rendered":"Dorothy Granada: \u201cHet dierbaarste in mijn hart is de revolutie\u201d"},"content":{"rendered":"\n
Bron: Becca Mohally Renk,  \nNicaNotes, 31 maart 2022<\/a><\/pre>\n\n\n\n
Dorothy Granada<\/strong> is een leidster in de vredes- en rechtvaardigheidsbeweging en een legende in de Nicaraguaanse solidariteit<\/p>\n\n\n\n
Als we aankomen bij haar huis vlakbij het kerkhof in de noordelijke Nicaraguaanse stad Matagalpa, staat de 91-jarige Dorothy Granada al in de deuropening, geeft parkeerinstructies en begeleidt ons naar beneden, de steile helling af waar haar huis staat.<\/p>\n\n\n\n
\u201cIk ben onlangs gevallen en heb een rib gebroken,\u201d vertelt ze ons. \u201cHet doet nog steeds pijn!\u201d. Dorothy neemt ons mee naar haar huis, dat ook dienst doet als kantoor voor \u201cSkills to Save Lives\u201d, een non-profit organisatie die ze heeft opgericht om vroedvrouwen op te leiden en te werken aan geweldpreventie. Dorothy stelt ons voor aan de voorzitter van de organisatie, die een paar meter van Dorothy’s slaapkamer achter een computer aan het werk is. We ontmoeten nog drie leden van de organisatie in de living en beklimmen dan een steile trap naar Dorothy’s achtertuin.<\/p>\n\n\n\n
Gekleed in helder wit met haar zout-en-peper haar losjes naar achteren getrokken, is Dorothy een toonbeeld van elegantie met een natuurlijke gratie die haar jaren doet verbleken. Comfortabel ge\u00efnstalleerd onder een rieten dak in de tuin, omringd door haar eetbare planten, vertelt Dorothy ons haar verhaal, en waarom ze de afgelopen bijna 40 jaar heeft gewijd aan Nicaragua.<\/p>\n\n\n\n
\u201cHet dierbaarste wat me na aan het hart ligt is de revolutie: mensen een beter leven geven,\u201d legt ze uit.<\/p>\n\n\n\n
Dorothy is sinds haar 24e verpleegster en raakte met haar man, timmerman Charles Gray, betrokken bij de vredesbeweging in de V.S.; zo startte ze samen met S. Brian Willson en anderen de Neurenburg-acties om treinen te blokkeren die wapens vervoerden om de door de V.S. gefinancierde Nicaraguaanse Contra’s te bevoorraden. In 1985 zijn Dorothy en Charles naar Nicaragua gegaan als lange-termijn vrijwilligers bij \u201cWitness for Peace\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u201cOnze taak was de oorlog te documenteren en te bewijzen dat het geen oorlog was tussen twee oorlogvoerende partijen, maar dat het een oorlog was om de Sandinistische Revolutie te vernietigen. Dus leefden we in de oorlogsgebieden,waar de contra\u2019s actief waren\u201d legt Dorothy uit. Na hun tijd bij \u201cWitness for Peace\u201d, verhuisden ze naar Nueva Segovia waar Dorothy als verpleegster tuberculosepati\u00ebnten verzorgde.<\/p>\n\n\n\n
\u201cDe gezondheidszorg was uitstekend ondanks de oorlog van de contra\u2019s!\u201d zegt ze uit. \u201c[Het Ministerie van Volksgezondheid] deed fantastisch werk, ze gaven vrouwen pillen voor anticonceptie. Maar er was geen onderzoek, er was geen bloedonderzoek. Vrouwen vertelden hen nooit of ze een ongemak hadden… omdat vrouwen dachten dat ze zich daarvoor moesten schamen.\u201d Tijdens haar werk kreeg Dorothy de kans om met pati\u00ebnten te praten, en vrouwen kwamen voortdurend naar haar toe met gynaecologische problemen.<\/p>\n\n\n\n
\u201cIk wilde mezelf een plaats in de Revolutionaire beweging geven. Dus besloot ik dat ik een kliniek voor vrouwen moest oprichten in de campo. Op een veilige plaats, zodat vrouwen onderzocht konden worden, en zich op hun gemak voelden.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Dorothy reisde het land door op zoek naar een groep georganiseerde vrouwen die een gezondheidscentrum wilden opbouwen. \u201cUiteindelijk vonden we er een in Mulukuk\u00fa, een co\u00f6peratie van vrouwen had zich onlangs gevormd na de orkaan Joan.\u201d De vrouwen van de \u201cMaria Luisa Ortiz Co\u00f6peratie\u201d hadden alles verloren in de orkaan, maar ze waren hun huizen aan het herbouwen met de hulp van \u201cHabitat for Humanity\u201d. Toen Dorothy de co\u00f6peratie vroeg wat voor soort gezondheidszorg ze het meest nodig hadden, antwoordden ze: \u201canticonceptie en natuurlijke geneeskunde.\u201d Samen bouwden ze een kleine kliniek en begonnen ze pati\u00ebnten te behandelen. De kliniek groeide toen vrouwen ook hun kinderen en echtgenoten meenamen naar de kliniek.<\/p>\n\n\n\n
\u201cIn Nicaragua heb je nooit een telefoon nodig,\u201d lacht Dorothy, \u201cmond-tot-mondreclame is veel sneller.\u201d<\/p>\n\n\n\n
De kliniek ontwikkelde een ondersteunend netwerk in de VS dat geld inzamelde en meerdere keren per jaar gezondheidswerkers onthaalden, maar het was onmogelijk om fulltime medisch personeel aan te nemen.<\/p>\n\n\n\n
\u201cDe Contra’s vermoordden verpleegsters en dokters en dat schrikte veel mensen af\u201d Bij deze woorden haalt Dorothy haar schouders op. “Dus ik, die mijn hele leven vooral een organisator was\u2026eindigde als een beoefenaar. Ik had vijf open [referentie]boeken op mijn bureau te allen tijde, want ik was behoorlijk onwetend.” De co\u00f6peratie startte een klein laboratorium om infecties te diagnosticeren en bleef voorrang geven aan vrouwen, wier voornaamste vragen over gezinsplanning was. Dorothy herinnert zich slechts \u00e9\u00e9n vrouw die gezinsplanning weigerde.<\/p>\n\n\n\n
\u201cZe was ongeveer 40 jaar oud, ze had ongeveer 10 kinderen. Ik zei: ‘Misschien wilt u uw gezin beperken?’\u201c De pati\u00ebnte antwoordde, ”Oh nee, ik wil alle baby’s die God me stuurt”. Dorothy steekt een vinger op. \u201cDit was \u00e9\u00e9n vrouw uit duizenden. Ze had een liefdevolle relatie met haar man, ze hadden een boerderij, ze hadden middelen, al haar kinderen waren gezond, zij was gezond… dus kreeg ze baby’s tot ze ze niet meer kon krijgen. En ik ben er zeker van dat God tevreden was,\u201d lacht Dorothy.<\/p>\n\n\n\n
Mulukuk\u00fa was een grensstadje; jarenlang was het letterlijk het einde van de weg naar de Noord-Caribische Autonome Regio. In 1990, toen de door de VS gefinancierde neoliberale kandidaat de presidentsverkiezingen won, eindigde de contra-oorlog officieel en werd Mulukuk\u00fa een hervestigingsgebied voor voormalige Contra-strijders.<\/p>\n\n\n\n
\u201cDus de Contra kwam binnen en nam het gewoon over. Mijn naam verscheen op dodenlijsten,\u201d herinnert Dorothy zich nuchter. \u201cDe oorlog stopte niet echt in Mulukuk\u00fa en duurde tot 1998. Er waren echte gangsters actief. Een deel van de tijd doodden ze Sandinisten, en een deel van de tijd beroofden ze mensen of namen ze gijzellaars \u201d. Dorothy schudt verdrietig haar hoofd. \u201cHet enige wat zij begrepen was het pistool aan het eind van hun arm… Hun geesten waren verwoest.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Toen de openbare gezondheidszorg in het neoliberale tijdperk werd geprivatiseerd, nam Dorothy \u2018s kliniek het op voor de arme meerderheid die het niet kon betalen. Samen met een andere verpleegster en zes lekenverzorgsters verleende Dorothy zorg aan 25.000 mensen in en rond Mulukuk\u00fa, waarbij ze altijd prioriteit gaf aan de gezondheid van vrouwen, zoals het begeleiden van bevallingen en het behandelen van kanker.<\/p>\n\n\n\n
In 2000 werden hun inspanningen opgemerkt door de neoliberale regering van president Arnoldo Alem\u00e1n, die berucht was om het verduisteren van miljoenen dollars voor hulp aan de orkaan Mitch, in een tijd dat een groot deel van Nicaragua in extreme armoede leefde. Tien jaar na het verlies van de presidentsverkiezingen maakten de Sandinisten een comeback door lokale verkiezingen te winnen, ook in Managua. \u201cCritici zeggen dat Alem\u00e1n razend was door die tegenslag,\u201d rapporteerde \u201cWomen\u2019s News\u201d dat jaar, \u201cuit woede beschuldigde hij hulporganisaties en activisten van het steunen van de Sandinistas.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Op Dorothy \u2018s 70ste verjaardag, 8 december 2000, stond een dozijn zwaarbewapende politieagenten bij dageraad voor haar deur in Mulukuk\u00fa om haar te arresteren, maar ze bleek niet thuis te zijn. Vrienden hadden haar via de radio gewaarschuwd en Dorothy was ondergedoken.<\/p>\n\n\n\n
\u201cArnoldo Aleman probeerde me het land uit te krijgen,\u201d herinnert Dorothy zich meer dan 20 jaar later. \u201cHij viel vrouwengroepen aan. Hij vond dat vrouwen geen schoenen moesten dragen of aan gezinsplanning moesten doen of moesten leren lezen en schrijven. Dus viel hij vrouwenklinieken aan. Hij hoorde over ons en ‘Oh, er is een gringa daar, we moeten ons van haar ontdoen’. Dus ging hij achter mij aan.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Dorothy werd beschuldigd van het uitvoeren van illegale abortussen, het weigeren om Contra’s te behandelen, en het bewapenen van Sandinistische groeperingen. Dorothy ontkende de beschuldigingen en de Nicaraguaanse regering zelf vond uiteindelijk geen bewijs voor deze beschuldigingen tijdens haar onderzoek.<\/p>\n\n\n\n
\u201cAlem\u00e1n beschuldigde mij ervan een afvallige Sandinistische groep te helpen die de Contra-moordenaars afslachtte die boerderijen overvielen. Hij zei dat ik ze wapens bracht. Ik zei: ‘Ik ben een pacifist, ik heb niets met wapens te maken. Ik weet niet in hoeverre hij dat geloofde, maar ik zou niet eens de juiste kant van een pistool weten! En ik zou zeker geen wapens naar mensen brengen.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Dorothy \u2018s reactie was: de regering aan te klagen. \u201cHet was niet dat ik zo belangrijk was,\u201d zegt ze, \u201calleen dat ik een voorbeeld was van iemand die het niet pikte. Alem\u00e1n overtrad wetten, door me gewoon op te pakken en mee te nemen. Ik had een aanhang nodig om mezelf te verdedigen. Maar dat wilde hij niet. Hij haatte me, maar ik had persoonlijk niets tegen hem\u201d. Ze haalt haar schouders op en lacht terwijl ze dat vertelt. Na drie maanden ondergronds te leven won Dorothy haar rechtszaak.<\/p>\n\n\n\n
\u201cDat was, zo is mij door verschillende mensen verteld, het begin van het einde voor Arnoldo Aleman, en ik vind dat ik daar best een beetje trots op mag zijn!\u201d zegt ze. Het was, legt Dorothy uit, een moment waarop de Nicaraguanen begrepen dat hun president niet in het belang van het volk handelde – tienduizend mensen kwamen op straat om Dorothy te steunen.<\/p>\n\n\n\n
\u201cWant wat Alem\u00e1n tegen de bevolking zei was: ‘Jullie kunnen je niet organiseren om in je eigen behoeften te voorzien.’ Nou, de mensen aanvaarden deze belediging niet toen ze die boodschap hoorden!\u201d<\/p>\n\n\n\n
Dorothy schudt haar hoofd over hoe Alem\u00e1n de situatie zo grondig verkeerd heeft kunnen inschatten. \u201cIk weet dat er slimme mensen aan de rechterzijde zijn, maar hij had ze niet als adviseurs.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Nadat Dorothy haar zaak gewonnen had, kwam ze uit haar schuilplaats en keerde ze terug naar Mulukuk\u00fa om de kliniek te heropenen en nog tien jaar te runnen. Vandaag de dag zetten de vrouwen in Mulukuk\u00fa hun werk voort, nu als priv\u00e9kliniek.<\/p>\n\n\n\n
De openbare gezondheidszorg in Nicaragua is gratis en breidt zich snel uit – in Mulukuk\u00fa is er een nieuw ziekenhuis en een nieuw regionaal ziekenhuis in Matigu\u00e1s (een gemeente op de weg naar Mulukuk\u00fa) werd vorig jaar ter ere van Dorothy ingehuldigd: \u201cHospital Regional Dorothy Granada\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Op verzoek van het ministerie van Volksgezondheid begon Dorothy in 2011 met het opleiden van vroedvrouwen in afgelegen gebieden voor noodgevallen en richtte ze \u201cSkills to Save Lives\u201d organisaties op.<\/p>\n\n\n\n
\u201cOnze vroedvrouwen zijn nergens bang voor\u201d Ik ga naar binnen en kijk naar een pati\u00ebnt en ik zeg, Jeminee! Zij gaan naar binnen en zeggen, ‘Nou, we doen een-twee-drie. Ze zijn geweldig, ik hou van ze.”<\/p>\n\n\n\n
\u201cSkills to Save Lives\u201d werkt ook in de preventie van geweld en begeleidt gezinnen die te maken hebben met geweld – een onderwerp dat Dorothy duidelijk na aan het hart ligt.<\/p>\n\n\n\n
\u201cDe eerste keer dat ik een mishandelde vrouw naar de politieagent in Mulukuk\u00fa bracht, zei hij: ‘Wat heb je gedaan om dit te verdienen? Ik vermoordde hem bijna \u2013 al ben ik pacifist! Dus zei ik hem dat het tegen de wet was, en zei: ‘We willen dat je deze man vindt en hem in de gevangenis stopt, want hij gaat deze vrouw vermoorden’.<\/p>\n\n\n\n
Vanwege hartproblemen is Dorothy niet meer betrokken bij het dagelijkse werk van de organisatie die vanuit haar huiskamer wordt gerund, maar ze spreekt nog steeds gepassioneerd over het werk.<\/p>\n\n\n\n
\u201cAls ik naar een vrouw ga die de afgelopen 20 jaar bont en blauw is geslagen en ik vraag: ‘Heb je pijn?’ Dan zeg ze: ‘Ja, ik heb pijn!’ Ik heb nog nooit iemand gehad die zei: ‘Nee, ik heb geen pijn.’ Vrouwen ontkennen het niet… Het enige wat ze nodig hebben is een sprankje hoop, en dat grijpen ze.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Dorothy zegt dat, hoewel hun organisatie een toegenomen aantal gevallen van geweld ziet, ze niet gelooft dat het aantal gevallen van geweld is toegenomen, maar eerder dat slachtoffers het meer melden dan vroeger.<\/p>\n\n\n\n
\u201cZe hebben gehoord dat ze het niet hoeven te pikken… het wordt bekend. Ik denk dat de feiten en cijfers er altijd al waren, maar dat ze nu naar buiten komen. We helpen de persoon een klacht in te dienen. We krijgen de man in de gevangenis – ik haat gevangenissen, maar we hebben geen alternatief. We begeleiden de familie in het proces. Als de familie honger heeft, vinden we een manier om ze te eten te geven; om ze een lening te geven zodat ze hun eigen eten kunnen verbouwen; we krijgen ze op school; we zorgen ervoor dat de vrouwen begeleid worden.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Ondanks de moeilijke omstandigheden is Dorothy een optimist. \u201cIk heb enorme hoop voor de toekomst,\u201d zegt ze, \u201cin wat ik elke dag zie – de verandering in het leven van vrouwen en kinderen, gerechtigheid die wordt gedaan…Campesina-vrouwen zijn een ras apart – ze zijn zo sterk! Zelfs als ze niet kunnen lezen en schrijven, zijn ze zo welsprekend als ze eenmaal hun macht voelen, als iemand hen eenmaal zegt: ‘Het is ok\u00e9 om sterk te zijn’.<\/p>\n\n\n\n
Als ons gesprek ten einde loopt, roept Dorothy uit: \u201cHou je van aubergine?\u201d. Ze snelt van plant naar plant en plukt een dozijn lange aubergines terwijl ze uitlegt dat haar huisgenoot eindelijk heeft toegegeven dat ze de groente gewoon niet lekker vindt. \u201cNu weet ik niet wat ik met al die aubergines moet doen!\u201d<\/p>\n\n\n\n
Dorothy \u2018s overvloedige tuin groeit in kleipotten die ze bij elke verhuizing van huis naar huis met zich mee heeft genomen. Dorothy heeft haar planten gekoesterd en water gegeven, en haar producten gedeeld; net zoals ze haar projecten voor sociale rechtvaardigheid heeft gekoesterd en water heeft gegeven, en de vruchten van haar werk heeft aangeboden aan Nicaragua door de jaren heen.<\/p>\n\n\n\n
\u201cWat me het meest na aan het hart ligt zijn alle jonge mensen die hun leven hebben gegeven,\u201d zegt ze. \u201cWe leven nu in de Sandinistische droom, maar dit land is gedoopt met hun bloed, en hun bloed is heilig. Weet je, er is zoveel liefde in deze revolutie gestoken. En ik kies ervoor om te geloven dat niets daarvan verspild is. Ik kies ervoor te geloven dat geen offer verspild is als het in liefde wordt gegeven.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Becca lives with her husband Paul and their two children in Ciudad Sandino, and since 2001 has worked with the Jubilee House Community and its project the Center for Development in Central America.<\/em><\/p>\n\n\n\n
\n\n\n\n