{"id":13180,"date":"2025-12-26T23:56:10","date_gmt":"2025-12-26T21:56:10","guid":{"rendered":"https:\/\/www.handsoffvenezuela.nl\/?p=13180"},"modified":"2025-12-29T11:35:58","modified_gmt":"2025-12-29T09:35:58","slug":"trump-zal-venezuela-misschien-nog-niet-binnenvallen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.handsoffvenezuela.nl\/index.php\/2025\/12\/trump-zal-venezuela-misschien-nog-niet-binnenvallen\/","title":{"rendered":"Trump zal Venezuela misschien nog niet binnenvallen, maar wat hij doet is nog erger."},"content":{"rendered":"\n
Bron: Michelle Ellner,
CODEPINK 26 december 2025 <\/a>~~~<\/pre>\n\n\n\n
De meest prangende vraag in Washington is momenteel of Donald Trump Venezuela zal binnenvallen. De stillere, en wellicht gevaarlijkere realiteit is dat hij dat waarschijnlijk niet zal doen. Niet omdat hij zich bekommert om het leven van de Venezolanen, maar omdat hij een strategie heeft gevonden die goedkoper is, politiek minder riskant voor zijn eigen land en oneindig veel verwoestender: economische oorlogsvoering.<\/strong><\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Venezuela heeft al jaren van economische oorlogsvoering doorstaan. Ondanks twee decennia van ingrijpende Amerikaanse sancties die bedoeld waren om de economie te verstikken, heeft het land manieren gevonden om zich aan te passen: olie wordt via alternatieve markten verhandeld, gemeenschappen hebben overlevingsstrategie\u00ebn ontwikkeld en mensen hebben met creativiteit en veerkracht tekorten en ontberingen doorstaan. Het is precies dit doorzettingsvermogen dat de regering-Trump probeert te breken.<\/p>\n\n\n\n
In plaats van een militaire invasie te lanceren die publieke verontwaardiging en kritische vragen in het Congres zou uitlokken, zet Trump in op iets veel verraderlijkers: totale economische verstikking. Door de beperkingen op de Venezolaanse olie-export, de belangrijkste bron van inkomsten, aan te scherpen, drijft de regering-Trump het land opzettelijk naar een volledige humanitaire ineenstorting.<\/p>\n\n\n\n
De afgelopen maanden wijzen de acties van de VS in de Caribische Zee, waaronder het lastigvallen en onderscheppen van olietankers die banden hebben met Venezuela, op een verschuiving van financi\u00eble druk naar illegaal maritiem geweld. Deze operaties zijn steeds meer gericht op het vermogen van Venezuela om zijn eigen hulpbronnen door internationale wateren te vervoeren. Olietankers zijn gehinderd, in beslag genomen, bedreigd met secundaire sancties of onder dwang gedwongen om een andere route te nemen. Het doel is verstikking.<\/p>\n\n\n\n
Dit is illegaal volgens het internationaal recht.<\/p>\n\n\n\n
De vrijheid van navigatie op volle zee is een hoeksteen van het internationaal maritiem recht, vastgelegd in het VN-Verdrag inzake het recht van de zee. Eenzijdige onderschepping van civiele commerci\u00eble schepen, zonder mandaat van de VN-Veiligheidsraad, is in strijd met het beginsel van soevereine gelijkheid en niet-inmenging. De extraterritoriale tenuitvoerlegging van Amerikaanse sancties, waarbij derde landen en particuliere actoren worden gestraft voor het aangaan van legale handel met Venezuela, heeft geen wettelijke basis. Het is pure dwang. Wat nog belangrijker is, is dat het hier om collectieve bestraffing gaat.<\/p>\n\n\n\n
Door Venezuela te verhinderen olie te exporteren, de inkomstenbron waarmee voedsel, medicijnen, elektriciteit en openbare diensten worden gefinancierd, cre\u00ebert de regering-Trump bewust omstandigheden van massale ontbering. Volgens het internationaal humanitair recht is collectieve bestraffing verboden, juist omdat deze gericht is op burgers als middel om politieke doelen te bereiken. Als dit zo doorgaat, zullen we gruwelijke beelden te zien krijgen: lege schappen, ondervoede kinderen, overbelaste ziekenhuizen, mensen die naar voedsel zoeken. Beelden die doen denken aan die uit Gaza, waar belegering en uithongering zijn genormaliseerd als oorlogswapens.<\/p>\n\n\n\n
De maatregelen van de VS zullen er ongetwijfeld toe leiden dat miljoenen Venezolanen het land ontvluchten, waarschijnlijk op zoek naar een plek in de Verenigde Staten, waarvan hen wordt verteld dat het veilig is voor hun gezinnen, vol economische kansen en veiligheid. Maar Trump sluit de Amerikaanse grens, snijdt asielroutes af en criminaliseert migratie. Wanneer mensen honger lijden, wanneer economie\u00ebn worden verwoest, wanneer het dagelijks leven onleefbaar wordt, gaan mensen weg. Door Venezolanen de toegang tot de Verenigde Staten te ontzeggen en tegelijkertijd systematisch de omstandigheden te vernietigen die hen in staat stellen om thuis te overleven, worden buurlanden als Colombia, Brazili\u00eb en Chili gevraagd om de menselijke kosten van de beslissingen van Washington op zich te nemen. Zo besteedt het imperium de schade uit. Maar deze landen hebben hun eigen economische problemen en een massale ontheemding van Venezolanen zal de hele regio destabiliseren.<\/p>\n\n\n\n
Venezuela is een testcase. Wat nu wordt verfijnd \u2013 economische belegering zonder formele oorlog, maritieme dwang zonder verklaarde blokkade, uithongering zonder bommen \u2013 is een blauwdruk. Elk land dat zich niet wil schikken naar de politieke en economische eisen van Washington, zou hier aandacht aan moeten besteden. Dit wordt de routekaart voor regimeverandering in de 21e eeuw.<\/p>\n\n\n\n
En zo kan Trump het Amerikaanse Congres geruststellen dat hij niet \u201cin oorlog gaat\u201d met Venezuela. Dat hoeft hij ook niet. Economische verstikking brengt geen onmiddellijke politieke kosten met zich mee, zoals een militaire interventie, zelfs als het langzame, wijdverspreide verwoesting veroorzaakt. Er komen geen lijkzakken terug naar Amerikaans grondgebied, er is geen dienstplicht, er worden geen bombardementen op televisie uitgezonden. Alleen een gestage erosie van het leven elders.<\/p>\n\n\n\n
De berekening van Trump is brutaal eenvoudig: maak het de Venezolanen zo ellendig dat ze in opstand komen en de Maduro-regering omverwerpen. Dat is al zestig jaar lang dezelfde berekening achter het Amerikaanse beleid ten aanzien van Cuba \u2013 en die is mislukt. Economische verstikking brengt geen democratie, maar leed. En zelfs als het door een of andere grimmige toeval zou lukken om de regering omver te werpen, zou het waarschijnlijke resultaat niet vrijheid zijn, maar chaos \u2013 mogelijk een langdurige burgeroorlog die het land en de regio decennialang zou kunnen verwoesten.<\/p>\n\n\n\n
De mensen in Venezuela vieren Kerstmis en Nieuwjaar rond de tafel, waar ze zorgvuldig verpakte hallacas, plakjes pan de jam\u00f3n en dulce de lechoza eten. Ze delen verhalen, dansen op gaitas en proosten met Ponche Crema.<\/p>\n\n\n\n
Maar als deze economische belegering voortduurt, als de Venezolaanse olie volledig wordt afgesneden, als het land de middelen wordt ontzegd om zichzelf te voeden, als honger wordt toegestaan om af te maken wat bommen politiek niet langer kunnen bereiken, dan zal deze kerst misschien worden herinnerd als een van de laatste die Venezolanen konden vieren in iets wat op een normaal leven leek, althans in de nabije toekomst.<\/p>\n\n\n\n
Uit peilingen blijkt keer op keer dat bijna 70 procent van de mensen in de Verenigde Staten tegen een militaire interventie in Venezuela is. Oorlog wordt erkend voor wat het is: gewelddadig, destructief, onaanvaardbaar. Maar sancties worden anders behandeld. Veel mensen geloven dat ze een onschadelijk alternatief zijn, een manier om \u2018druk\u2019 uit te oefenen zonder bloedvergieten.<\/p>\n\n\n\n
Die veronderstelling is gevaarlijk onjuist. Volgens een uitgebreid onderzoek in het medische tijdschrift The Lancet verhogen sancties de sterfte tot een niveau dat vergelijkbaar is met dat van gewapende conflicten, waarbij kinderen en ouderen het eerst worden getroffen. Sancties voorkomen geen schade aan burgers \u2013 ze veroorzaken die systematisch.<\/p>\n\n\n\n
Als we tegen oorlog zijn omdat die dodelijk is, moeten we ook tegen sancties zijn die hetzelfde doen, alleen stiller, langzamer en met veel minder aansprakelijkheid. Als we niet met dezelfde urgentie tegen economische oorlogsvoering optreden als tegen bommen en invasies, zullen sancties het favoriete wapen blijven: politiek gezien handig, maar even dodelijk.<\/p>\n\n\n\n
Kom NU in actie voor Venezuela!<\/p>\n\n\n\n
Michelle Ellner is de co\u00f6rdinator van de Latijns-Amerikaanse campagne bij CODEPINK. Ze is geboren in Venezuela en heeft een bachelordiploma in talen en internationale betrekkingen van de Universit\u00e9 Paris-Sorbonne (Paris IV). Haar werk richt zich op het buitenlands beleid van de VS, economische sancties en solidariteit met Latijns-Amerika en het Caribisch gebied.<\/p>\n\n\n\n
Topfoto: Venezolanen bereiden hallacas, een geliefde kersttraditie die door alle generaties samen wordt gemaakt. Foto Federico PARRA \/ AFP<\/em><\/p>\n\n\n\n
\n\n\n\n
 gerelateerd (berichten in dit archief):<\/p>\n\n\n\n